ΑΠΟΨΕΙΣ

Υπάρχουν ζητήματα στο πολιτικό μας σύστημα που θα ήταν πολύ ευκολότερο να επιλυθούν μέσα από ευρύτερες συνεννοήσεις. Οχι κατ’ ανάγκην όσα αφορούν τη διακυβέρνηση της χώρας, καθώς ως προς αυτό η κατάσταση είναι πολύ πιο σύνθετη.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στη Μέση Ανατολή αλλά και η διαμάχη στη Μονή του Σινά έφεραν ξανά στο «οπτικό πεδίο» της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής τα κύτταρα της ορθόδοξης χριστιανοσύνης, που παραμένουν ακόμη ζωντανά σε μία από τις πιο «εύφλεκτες» περιοχές του πλανήτη.

Για πολλές δεκαετίες η Ελλάδα ακολουθούσε το δόγμα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής. Τι προέβλεπε; Οτι είμαστε αγκυροβολημένοι στη Δύση, με στενές σχέσεις με τις ΗΠΑ για λόγους ασφαλείας, «αγκαλιά» με την Ε.Ε. και με ανοίγματα, όπου ήταν δυνατόν, προς τη Ρωσία ή την Κίνα.

Τις προάλλες, ένας νέος γρονθοκόπησε μέχρι θανάτου τον οδηγό ενός αυτοκινήτου επειδή τον εμπόδιζε να περάσει με το μηχανάκι του. Τη σκηνή παρακολουθούσε ένας άλλος νέος από το δικό του μηχανάκι. Οι περίοικοι του φώναζαν να σταματήσει και ένας γιατρός που έσπευσε να τον συντρέξει δεν πρόλαβε να τον σώσει.

Πρώτα τον ακινητοποίησαν. Μετά τον νάρκωσαν. Τον έπνιξαν με πλαστική σακούλα και τον διαμέλισαν με πριόνι. Τον έβαλαν κομμάτια σε τροχήλατη βαλίτσα και σε σάκους απορριμμάτων. Τον πέταξαν στα σκουπίδια.

«…Και τότε, είδα την “Αλίκη στις πόλεις” του Βιμ Βέντερς. Hταν μία από τις ταινίες που άλλαξαν την αντίληψή μου για το σινεμά. Η υπαρξιακή κρίση του κεντρικού ήρωα αντικατόπτριζε τη δυσφορία των καιρών μας. Μας προσκαλούσε να παρασυρθούμε μαζί του σε ανεξερεύνητες περιοχές. Μας μετέφερε σε μια γη αβεβαιότητας.