Είναι κοινός τόπος ότι η διασπορά αποτελεί ουσιαστικό μέρος του Ελληνισμού, δίνοντας οικουμενική διάσταση στο συγκριτικά μικρό μας έθνος.
Η στρατιωτική θητεία είναι αναμφίβολα ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής κάθε Ελληνα άρρενα πολίτη. Ομως, για τους Ελληνες του εξωτερικού αποτελεί εμπόδιο στην επιστροφή τους στη χώρα και γραφειοκρατικό πρόβλημα.
Σύμφωνα με μια διαδεδομένη πεποίθηση, οι εργασιακές σχέσεις είναι «παίγνιο μηδενικού αθροίσματος»: για να κερδίσει κάτι η μια πλευρά, πρέπει αναγκαστικά να το χάσει η άλλη. Αυτό πιστεύουν οι περισσότεροι αριστεροί και όλοι οι νεοφιλελεύθεροι. Η ιστορία και η γεωγραφία δείχνουν πόσο λάθος κάνουν.
Επειτα από σχεδόν τέσσερα χρόνια πολέμου υπάρχουν ορισμένα δεδομένα που δεν επιδέχονται εύκολη αμφισβήτηση. Η ρωσική εισβολή δεν προκλήθηκε από κάποια προκλητική ενέργεια της Ουκρανίας.
Σε συμπλήρωση του εξαιρετικού ενθέτου που αφιέρωσε η «Κ» στη δίκη της Νυρεμβέργης την περασμένη Κυριακή (φ. 23/11/2025), θα αναφερθώ σε ένα ελάχιστα γνωστό περιστατικό «ελληνικού ενδιαφέροντος»: την κατάθεση ως μάρτυρα κατηγορίας ενός Ελληνα, του αστικολόγου και μετέπειτα γνωστού καθηγητή της Νομικής Ιωάννη Σόντη (1907-1982).
Εγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου («Κ», 23/11/2025), παραπέμποντας στον Βρετανό φιλόσοφο Ρ. Τζ. Κόλινγκγουντ, ότι ο καλλιτέχνης είναι ένα είδος προφήτη.