ΑΘΗΝΑΙΚΑ PLUS

Για να αναλογιστούμε πόσο σπουδαία είναι η επέτειος των 160 ετών που εορτάζει την επόμενη Τετάρτη σε ειδική εκδήλωση ο Φιλολογικός Σύλλογος Παρνασσός, αρκεί να δούμε τι συνέβαινε στη χώρα το 1865. Ο βασιλιάς Γεώργιος έκλεινε δύο χρόνια στον θρόνο, τα Επτάνησα μόλις είχαν ενωθεί με την Ελλάδα, ο Υμνος εις την Ελευθερίαν του Διονυσίου […]

Πώς νιώθει κανείς όταν έχει οργανώσει το πιο ωραίο τραπέζωμα, την ώρα που φεύγουν ευφρόσυνοι οι καλεσμένοι; Τότε συνειδητοποιεί ότι φαγητό και οίνος είναι κατά βάσιν μια ιεροτελεστία σύνδεσης που μας ξαναγυρίζει στην πραγματική ανθρώπινη ζεστασιά.

Ηταν Παρασκευή 18 Ιουλίου 1975, όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος, παρουσία του υπουργού Εθνικής Aμυνας Ευάγγελου Αβέρωφ, του υποστρατήγου Στέφανου Δούκα, αξιωματούχων και πλήθους κόσμου, έκοβε την κορδέλα των εγκαινίων στο Μπάουχαους έμπνευσης κτίριο που σχεδίασε ο Θουκυδίδης Βαλεντής.

Eίναι από τα ωραιότερα «δώρα» που μας προσφέρονται κάθε φθινόπωρο στην Αθήνα. Χάρις στο Ιδρυμα Schwarz, που εδρεύει στο Μόναχο αλλά έχει παράρτημα στην καρδιά της Αθήνας και πολυετή δράση στη Σάμο, το φιλόμουσο κοινό της πρωτεύουσας θα απολαύσει για 11η συνεχή χρονιά τις Νύχτες Κλασικής Μουσικής.

Ας κλείσουμε τα μάτια για να μεταφερθούμε στη μεταπολεμική Δράμα. Η πόλη που υποδέχθηκε μαζί με την Καβάλα το μεγαλύτερο ποσοστό προσφύγων από τις Παλιές Πατρίδες συνέρχεται από τη βάναυση βουλγαρική κατοχή.

Ολοι ξέρουμε –περίπου– από πού βαστάει η σκούφια μας, αλλά, λόγω της πολυτάραχης ιστορίας του έθνους, ελάχιστοι εξ ημών γνωρίζουν τους προγόνους τους αρκετές γενιές πριν. Καταστροφές, κατακτητές, πόλεμοι, ξεριζωμοί, μετακινήσεις, απουσία συνεχόμενης αστικής τάξης και ιδιοκτησίας γης διαρρηγνύουν τους δεσμούς μας με το παρελθόν.

Θα μπορούσε να πει κανείς για την περίπτωσή του ότι ήταν το μήλο που έπεσε κάτω από τη μηλιά, γεννημένος και μεγαλωμένος κυριολεκτικά μέσα στη μουσική. Ομως τελικά ο Μίνως Μάτσας κράτησε τις γερές ρίζες και ανέπτυξε δικά του κλαδιά. Αντί να τραβήξει προς την οικογενειακή υπόθεση της δισκογραφίας, υποτάσσοντας σε αυτήν την καλλιτεχνική του […]

Ηταν το κέντρο της μελισσοκομίας στην Ελλάδα, που έβγαζε όμως και καλό λάδι. Αργότερα κατέφθασε ο τουρισμός –σαν τη Χαλκιδική δεν έχει, άλλωστε– και η Νικήτη, πρωτεύουσα του Δήμου Σιθωνίας, είδε τα πράγματα να αλλάζουν.

Τα σπουδαία αστικά μνημεία είναι χαμαιλέοντες. Αλλάζει η «ψυχοσύνθεσή» τους ανάλογα με το ποιος περνάει το κατώφλι.