ΑΘΗΝΑΙΚΑ PLUS

«Οταν μιλάνε άσχημα για τη Μύκονο αισθάνομαι όπως ακριβώς όταν ακούς να κατηγορούν κάποιον που εσύ αγαπάς, αλλά δεν στεναχωριέσαι γιατί κατά βάθος γνωρίζεις την αλήθεια και την ποιότητά του», λέει η Μαρίνα Βρανοπούλου για το νησί που έζησε όλα τα παιδικά της καλοκαίρια.

Πολλοί θεωρούν κάθε καλλιτεχνικό έργο μέρος μιας «αυτοπροσωπογραφίας» του ίδιου του δημιουργού του. Ο Βαν Γκογκ, λ.χ., χρησιμοποιούσε την απόχρωση του κίτρινου που είχαν τα ξανθά του μαλλιά και το μπλε των ματιών του για να ζωγραφίζει ακόμα και τα αστέρια στον ουρανό.

Στην Ελλάδα του θέρους, όλα μπορεί να συμβούν. Να κάθεσαι λ.χ. ωραία ωραία να παρακολουθήσεις μια φεστιβαλική συναυλία και –αφού σβήσουν τα φώτα– πλάι σου, στα κενά καθίσματα, να έρχεται να καθίσει η Νικόλ Κίντμαν με τον σύζυγό της.

Δυστυχώς (κι αυτό) το έργο έγινε κομμάτι του πολιτικού κουτσομπολιού και από ένα σημείο και μετά εκφυλίστηκε σε αντικείμενο τεχνικών διευθετήσεων: πεζόδρομος, δρόμος ήπιας κυκλοφορίας ή λεωφόρος ανοιχτή σε όλα τα οχήματα; Αλλά η ολοκλήρωση της ανάπλασης της Βασιλίσσης Ολγας, αυτού του δευτερευούσης σημασίας οδικού άξονα, αλλά υψίστου συμβολισμού, αν αναλογιστούμε τη θέση της ανάμεσα […]

Οι αρχιτέκτονες έφαγαν πολύ «ξύλο» τη δεκαετία της κρίσης. Αλλά ήταν και από τους πρώτους που «σήκωσαν κεφάλι» όταν σταδιακά η οικοδομική δραστηριότητα άρχισε να παίρνει ξανά τα πάνω της. Σήμερα η αρχιτεκτονική κοινότητα της χώρας διάγει μια από τις πιο παραγωγικές φάσεις της μεταπολεμικής ιστορίας της.

Οσοι έχουν κάνει το ταξίδι μέχρι το Καστελλόριζο μιλούν συχνά για μια σχεδόν μεταμορφωτική εμπειρία. Για πολλούς Ελληνες της διασποράς αρκεί το άκουσμά του για να θεριέψει το σαράκι του νόστου.

Δεν είναι το πιο συνηθισμένο πράγμα στον κόσμο να προσπαθείς να προφυλαχθείς από τη ζέστη και με την άκρη του ματιού σου να συλλαμβάνεις έκπληκτος ένα (όχι τόσο) μικρό ανθρώπινο ποτάμι κάτω από μια μεσοπολεμική πολυκατοικία ή μπροστά από δύο-τρία ακατοίκητα, ετοιμόρροπα σπίτια των αρχών του προηγούμενου αιώνα.

Από τον Μάθιου Μπάρνεϊ και τον καρχαρία του το 2009 έως σήμερα, δεν έχω χάσει ποτέ τα εγκαίνια του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στα Σφαγεία της Υδρας. Φυσικά και με ενδιαφέρει ο καλλιτέχνης που παίρνει κάθε φορά τον λιλιπούτειο χώρο και σπάει το κεφάλι του τι θα βάλει μέσα στα κελιά όπου κάποτε έσφαζαν αρνιά.

Ηταν μια ανακάλυψη που συνήθως κάναμε μόνοι μας. Εκεί, στο ύψος του Σινέ Θησείον, πριν ακόμα η οδός Αποστόλου Παύλου πεζοδρομηθεί, άνοιγε από την πλευρά του αρχαιολογικού χώρου ένα φαρδύ χωμάτινο μονοπάτι.