ΑΠΟΨΕΙΣ

«Ενας Χριστιανός που δεν ξέρει πώς να κατηγορεί τον εαυτό του δεν είναι καλός Χριστιανός» ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ (1936-2025) Ο Τραμπ, καθιστός πίσω από το γραφείο του, έχει κλείσει τα μάτια σαν να διαλογίζεται (αν είναι δυνατόν!).

Βρισκόμαστε σε μια ιδιότυπη συγκυρία για την ευρωπαϊκή άκρα Δεξιά. Για πρώτη φορά εδώ και κάποια χρόνια, το πολιτικό της σημείο αναφοράς εκτός Ευρώπης –ο Ντόναλντ Τραμπ– δεν εκπέμπει εικόνα ισχύος, αλλά αμφισβήτησης.

Το αρνί το είχαμε σχεδόν ξεκοκαλίσει και τώρα πια, στρωμένοι στις πολυθρόνες κάτω από την πελώρια κουκουναριά, απολαμβάναμε το κρασάκι, τα γαλακτομπούρεκα και διάφορες χαλαρές κουβέντες, όταν κάποιος τα έβαλε με το 112.

«Κι ύστερον ανέτειλεν ο ήλιος του Μεγάλου Σαββάτου, και ανέθορεν από της θαλάσσης μια πύρινη παμφαής γραμμή, διαλύουσα την ομίχλην της Μεγάλης Παρασκευής…» – και κάπως αμυδρά, εκείνη των πολέμων.

Η τεχνητή νοημοσύνη χρησιμοποιείται αυξανόμενα στις εργασίες έντασης γνώσης, αλλά η πραγματική της επίδραση παραμένει ασαφής και συχνά παρερμηνευμένη.

Ο Πολωνοεβραίος κοινωνιολόγος και πολιτικός στοχαστής Ζίγκμουντ Μπάουμαν (1925-2017) γνώρισε την παγκόσμια αναγνώριση χάρη κυρίως στο αγγλόφωνο έργο του, μετά την αναγκαστική φυγή του από την Πολωνία, το 1968.

Το μεγαλοδευτεριάτικο τηλεοπτικό διάγγελμα του πρωθυπουργού δεν ήταν βέβαια ο καλύτερος τρόπος για να θέσει για πρώτη φορά στον δημόσιο διάλογο ένα από τα πιο στασιαζόμενα ζητήματα της σύγχρονης δημοκρατίας: το ασυμβίβαστο της ιδιότητας του υπουργού και του βουλευτή.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ιταλίας ήταν πολλά πράγματα. Ενα όμως σίγουρα το ξεχώριζε: ήταν το κόμμα της ηθικής ακεραιότητας.