ΑΠΟΨΕΙΣ

Αναρωτιέμαι ποια είναι η πρόταση της αριστερής αντιπολίτευσης για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Στη Βουλή καταψήφισε το νομοσχέδιο που ορίζει ότι αναστέλλονται οι αιτήσεις όσων δεν δικαιούνται να ζητήσουν άσυλο. Το ΠΑΣΟΚ, με τον σοσιαλδημοκρατικό αέρα στα πανιά του, ψήφισε «παρών».

Πώς «αξιοποιεί» κανείς τα συναισθήματά του και τι σημαίνει αυτό; Την ντροπή, τη μοναξιά, το πένθος; Μέσα από το θέατρο μετασχηματίζονται τα τραύματα, βρίσκουν διέξοδο οι συναισθηματικές συγκρούσεις;

Δεν είναι εύκολη η δουλειά της κυβέρνησης σε ό,τι αφορά τα νέα κύματα προσφύγων και μεταναστών. Οσο υπάρχουν οι τρομακτικές ανισορροπίες πλούτου μεταξύ ανεπτυγμένων και αναπτυσσόμενων χωρών, όσο στη Δύση έχουμε έλλειψη εργατικών χεριών· όσο η τεχνολογία κάνει τα ταξίδια πιο φθηνά, το πρόβλημα της παράτυπης μετανάστευσης θα επιδεινώνεται.

Αναφέρομαι στα Ιουλιανά του 1965, όταν το Παλάτι ήρθε σε ρήξη με την κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου. Ελάχιστα θα ασχοληθώ με την ουσία, διότι όσοι εξακολουθούν να ενδιαφέρονται γνωρίζουν τι ακριβώς συνέβη. Οι υπόλοιποι είναι απολύτως φυσιολογικό να προσπερνούν ένα επεισόδιο της μετεμφυλιακής Ιστορίας.

Διακηρυγμένος στόχος ήταν, αρχικά, η Ευρώπη να ανταποκριθεί στις αμυντικές ανάγκες της χωρίς να εξαρτάται από τις ΗΠΑ. Εγκαταλείφθηκε στη συνέχεια, με τις γνωστές δηλώσεις αφοσίωσης στον «daddy» και την αποδοχή –πλην Σάντσεθ– της εντολής του να αυξηθούν οι αμυντικές δαπάνες στο 5% του ΑΕΠ έως το 2035.