Να κλείσει η πληγή
Το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και πολλά πλοκάμια. Οι πολίτες παρακολουθούν για χρόνια και με τρόμο έναν αέναο κύκλο δολοφονιών, εμπρησμών και βομβιστικών επιθέσεων που δεν λέει να κλείσει.
Το οργανωμένο έγκλημα στην Ελλάδα έχει βαθιές ρίζες και πολλά πλοκάμια. Οι πολίτες παρακολουθούν για χρόνια και με τρόμο έναν αέναο κύκλο δολοφονιών, εμπρησμών και βομβιστικών επιθέσεων που δεν λέει να κλείσει.
Ενα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα και από τις τεράστιες αστοχίες της Μεταπολίτευσης είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα ξόδεψε δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε εξοπλισμούς χωρίς να καταφέρει να δημιουργήσει στοιχειώδη αμυντική βιομηχανία. Καταφέραμε όμως και το ακατόρθωτο.
Στην Καλαμάτα πριν από χρόνια –δεν θυμάμαι πότε, αλλά όχι αμνημόνευτα– είχε οργανωθεί μια συνάντηση Ελλήνων και Ισραηλινών συγγραφέων. Δεν θα αναφέρω ονόματα διότι είμαι βέβαιος ότι το αρχείο της μνήμης μου θα προδώσει πολλούς.
«Μιλώντας στους Εφέσιους, ένα μείγμα από Εβραίους και αλλοθρήσκους, ο απόστολος Παύλος, μας υπενθυμίζει ότι το δώρο του Θεού προς την Εκκλησία είναι η ποικιλομορφία της. Η διαφορετικότητα ανθρώπων και απόψεων χαρίζει στην Εκκλησία μας τη δύναμή της. Υπάρχει μια αμαρτία την οποία φοβάμαι περισσότερο από όλες τις άλλες: η βεβαιότητα.
Το τέλος του ρωσοουκρανικού πολέμου είναι προδιαγεγραμμένο πλέον, αν και η λύση που επεξεργάσθηκε ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ με τον Ρώσο ομόλογό του Βλαντιμίρ Πούτιν προκαλεί αποτροπιασμό στους Ευρωπαίους συμμάχους της Ουάσιγκτον.
Στην Ελλάδα ζούμε και τίποτε δεν πρέπει να μας κάνει εντύπωση. Ούτε καν το γεγονός ότι το 2019 μια αριστερή κυβέρνηση με έντονο αντιεπιχειρηματικό πνεύμα άφησε 1,5 δισ. ληξιπρόθεσμα χρέη προς ιδιώτες, ενώ στα χρόνια τού κατά φαντασίαν «νεοφιλελευθερισμού» αυτά τα χρέη άρχισαν να διογκώνονται […]
Λέγεται πως οι ψηφιακοί θρήνοι δεν είναι πολύ αντιπροσωπευτικοί των αληθινών συναισθημάτων των θρηνούντων. Τα δημόσια δάκρυα για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε συμβολίζουν λιγότερο τον πόνο και περισσότερο την ανάγκη μιας κοινωνικής δήλωσης: αυτός που έφυγε ήταν σημαντικός·
Στους «Νόμους», τον τελευταίο διάλογό του και τον μοναδικό με απόντα τον Σωκράτη, ο Πλάτων εισάγει κανόνες που ρυθμίζουν την ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, δίχως να παραλείψει το ταφικό τελετουργικό. Για να μην πληγεί το ηρωικό ήθος στην ιδεώδη πολιτεία που φαντάζεται, απαγορεύει τον δημόσιο θρήνο των συγγενών του νεκρού.
Σαν εισαγωγή στο θέμα, σας παρακαλώ να διαβάσετε μια δυσνόητη δικαστική απόφαση από το dikastikos.gr, γιατί το θέμα είναι πραγματικά πολύ ενδιαφέρον και αφορά όλους εμάς που συναλλασσόμαστε μέσω του internet με τις τράπεζές μας.