ΑΠΟΨΕΙΣ

Εδώ και αρκετά χρόνια, έχει επικρατήσει η ομιλία του εκάστοτε πρωθυπουργού στα εγκαίνια της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης να περιέχει εξαγγελίες νέων παροχών.

Ενα κύμα αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους έχει ξεσπάσει σε όλη τη χώρα, προκαλώντας αντιπαραθέσεις για τις μορφές που παίρνει. Από τα Χανιά μέχρι τη Σαμοθράκη, φυλλάδια και συνθήματα στρέφονται κατά Ισραηλινών, αμφισβητώντας ακόμη και το δικαίωμά τους να βρίσκονται στην Ελλάδα.

Είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να περιγράψει τα τρία χρόνια που περικλείουν μέσα τους την καθημερινότητα του πολέμου στην Ουκρανία και να μην αισθάνεται ότι γράφει από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου.

Στη σημερινή εποχή, που κυριαρχούν η ταχύτητα και η ευκολία, τα υπερεπεξεργασμένα τρόφιμα (Ultra-processed foods – UPFs) έχουν γίνει βασικό κομμάτι της καθημερινότητάς μας. Fast food, έτοιμα γεύματα, αναψυκτικά και γλυκίσματα αποτελούν πάνω από το μισό της διατροφής στον δυτικό κόσμο.

Το γνωρίζουμε από την καθημερινή ζωή: δεν είναι εύκολο να υποστηρίζεις μια θέση και, ταυτοχρόνως, να είσαι αμερόληπτος. Μπορείς λ.χ. να πιστεύεις ότι ο τάδε συνάδελφός σου σε υποσκάπτει και, συγχρόνως, να τον εκτιμάς για τη δουλειά του; Λογικά μιλώντας, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ των δύο. Γιατί, όμως, δυσκολευόμαστε να τα συνδυάσουμε;

«Δεν πας να ανάψεις το κα-ντήλι του Γιώργου;», μου έγραψε στις αρχές Αυγούστου ο φίλος μου ο Πάνος στο Whatsapp, όταν είδε στα σόσιαλ ότι είμαι στα Χανιά. Ενιωσα άσχημα που δεν το είχα σκεφτεί από μόνη μου. Φέτος έκλεισαν ακριβώς 30 χρόνια από τότε που οι φίλοι του είχαμε ταξιδέψει στην Κρήτη για την κηδεία.