ΑΠΟΨΕΙΣ

«Αρπακτικό, ένα τέρας στις πόρτες μας που χρειάζεται να συνεχίσει να τρώει για την επιβίωσή του». Θύμωσε πολύ ο Μακρόν με τον Πούτιν. Ζήτησε μάλιστα από τους Ευρωπαίους να μην είναι αφελείς. Προφανώς δεν εννοεί τον εαυτό του, όταν είχε κάνει πως δεν καταλαβαίνει τη σημειολογία της υποδοχής που του είχε επιφυλάξει ο Πούτιν.

Ο Τσίπρας είναι αυτό που του συνέβη. Ο λόγος του να υπάρχει και να μιλάει είναι και θα είναι πάντα το ’15. Στη νέα εκδοχή του παρελθόντος του που αρνείται να παρέλθει –στη συνέντευξή του στη Monde– ο πρώην πρωθυπουργός λανσάρει μια νέα εκδοχή αυτοδικαίωσης: Δεν «του συνέβη» το αδιέξοδο. Το προκάλεσε ο ίδιος, ενεργητικά, ως «δραματοποίηση».

Στους στάβλους εκτροφής αλόγων ράτσας υπάρχει ίππος δυστυχής –teaser στην αγγλική– που ερεθίζει τη φοράδα και έπειτα τον αποσύρουν, ώστε ο καθαρόαιμος επιβήτωρ να εκτελέσει ταχύτατα και ακόπως τη γονιμοποιητική αποστολή του. Στην παρούσα συγκυρία το θέμα που κυριαρχεί είναι το Ουκρανικό. «Διεγέρτες» είναι οι Ευρωπαίοι.

Η υπερήφανη μεταναστευτική (μη) πολιτική της κυβέρνησης δέχθηκε ένα ηχηρό χαστούκι, που δυστυχώς δεν ακούστηκε στην Ελλάδα.

Η επιστροφή στην Αθήνα μετά τις καλοκαιρινές διακοπές αποτελεί αφορμή κάθε χρόνο για κάποιου είδους απολογισμό για την κατάσταση στη χώρα. Και δεν μιλάω για τα πάγια προβλήματα του κόσμου, από τη συνεχιζόμενη ακρίβεια ή τα θέματα ασφαλείας που απασχολούν τον πολίτη στην καθημερινότητά του.

Για την Ανοιξη της Πράγας και το βάρβαρο τέλος της έχουν γραφτεί τα πάντα. Κι όμως συνεχίζουμε να τη μνημονεύουμε διότι δεν θα πρέπει να ξεχαστεί, καθώς έβαλε τέλος σε μια γλυκιά αυταπάτη εκατομμυρίων πιστών, οι οποίοι προσδοκούσαν πως η θρησκεία τους μπορεί να εξανθρωπιστεί.

Πάντα μελαγχολικός ο Αύγουστος, μεταξύ της τρέλας των μετακινήσεων και της αποδέσμευσης από την καθημερινότητα. Σε αυτό το σταθερό σημείο του χρόνου και του χώρου μνημονεύουμε αγαπημένους, βλέπουμε πόσο μεγάλωσαν τα παιδιά, οι γηραιότεροι, εμείς. Παρατηρούμε πόσο αλλάζει ο τόπος μας, πού δεν αλλάζει.