ΑΠΟΨΕΙΣ

Η δημόσια συζήτηση γύρω από την ελληνική πρωτοβουλία για την Ανατολική Μεσόγειο φαίνεται να περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στον καθορισμό των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών. Ωστόσο, υπάρχει ένα κρίσιμο ζήτημα που απαιτεί μεγαλύτερη προσοχή.

Η κηδεία του Σαββόπουλου ήταν μια αξιοπρόσεκτη στιγμή που ανακεφαλαίωσε την πολιτισμική πορεία της χώρας από τη Μεταπολίτευση έως σήμερα. Και η διαμάχη που ακολούθησε δείχνει ότι η πορεία αυτή δεν έχει απονεκρωθεί και γι’ αυτό είναι ακόμη αντικείμενο διεκδίκησης.

Η υπόθεση του έργου είναι πάνω-κάτω η εξής: Σε μια μικρή χώρα με ένδοξο παρελθόν και προβληματικό παρόν, η κοινή γνώμη αυτοπαραμυθιάζεται ότι δικαιούται να ζει μονίμως πάνω από τις δυνατότητές της. Η εισροή πόρων από το εξωτερικό συντηρεί για μερικές δεκαετίες αυτή την ψευδαίσθηση.

Ο άνθρωπος είναι «animal symbolicum» –ζώον που χρησιμοποιεί σύμβολα. Με τα σύμβολα σημαίνονται και κοινωνούνται οι ανθρώπινες εμπειρίες, μας θυμίζει ο αείμνηστος Χρήστος Γιανναράς, υπογραμμίζοντας την ετυμολογία της λέξης (συν+βάλλω). Τα σύμβολα επιφέρουν συν-εννόηση: συν-βάλλουν και συντονίζουν ατομικές εμπειρίες.

Μη ρωτάτε πώς, μη ρωτάτε γιατί, αλλά είδα ξανά τις προάλλες το «Ε.Τ. ο Εξωγήινος» (1982) του Σπίλμπεργκ. Θέλαμε να δείξουμε στον μικρό μια σκηνή της ταινίας και μας παρέσυρε με την τρυφερότητα και το χιούμορ της.

Toν Νοέμβριο του 1973 –στον απόηχο της φοιτητικής αναταραχής, στην κορύφωση του αντιπολεμικού κινήματος, στην απαρχή της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης– ο Νόρμαν Ολιβερ ήταν ο σοσιαλιστής υποψήφιος για το αξίωμα του δημάρχου στη Νέα Υόρκη. Επεισε μόλις 2.282 συμπολίτες του. Το 0,13%.