ΑΠΟΨΕΙΣ

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δείχνει ότι το όφελος από τις πελατειακές «πατέντες» και το «συμβόλαιο διαφθοράς» κυβερνώντων και κυβερνωμένων είναι πάντα πρόσκαιρο. Η ζημιά για τη χώρα, αλλά και το πολιτικό κόστος για τους υπευθύνους, έρχονται αργά ή γρήγορα και είναι βαριά. Η κάθαρση και η μεταρρύθμιση είναι τώρα μονόδρομος.

Οι πολιτικές διαφωνίες δεν μπορεί ποτέ να είναι απλώς προσωπικές διαφωνίες, γιατί τότε δεν αφορούν κανέναν πλην των πρωταγωνιστών. Ο πολίτης δεν νοιάζεται για αυτές, αντιθέτως τον απωθούν όταν έχει την έγνοια του για το πώς θα τα βγάλει πέρα έως το τέλος του μήνα.

Το διήγημα το είχε γράψει ο Θεόδωρος Πάγκαλος το 1968 – μια πρώιμη λογοτεχνική δοκιμή αυτού του τέρατος καταιγιστικής σιχτιροτεχνίας. Ενας νεοσύλλεκτος παρουσιάζεται, λέει, στο Ναυτικό και δηλώνει «κλουπιέρης». Οχι κρουπιέρης. Κλουπιέρης με λάμδα. Ο αρχικελευστής που τον υποδέχεται ντρέπεται να ρωτήσει τι ακριβώς είναι αυτό.

«Η ευθραυστότητα αποτελεί μια πράξη πολιτική, επαναστατική, σε μια εποχή όπου τα πάντα καταναλώνονται με ταχύτητα». Η φράση αυτή είναι το έναυσμα. Μπορούμε να ξανασκεφτούμε το σινεμά σε συνάρτηση με τη ζωή μας, σαν συνάντηση δύο διαφορετικών χρόνων, της τέχνης και της καθημερινότητας;

Σε μία εποχή που η μόνη «σταθερά» στον τομέα της διεθνούς πολιτικής είναι το «απρόβλεπτο» του τρόπου ενεργείας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, στην Αγκυρα την Πέμπτη, ήταν μία επιτυχής άσκηση στη βάση των κανόνων της real politique.

Ηταν βάλσαμο η αισιοδοξία του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου την περασμένη Κυριακή. «H κρίση αντιπροσώπευσης που διανύουμε σήμερα δεν είναι κάτι εξαιρετικό», έγραψε, «αλλά μια από τα ίδια, η οποία οφείλεται στην αδυναμία των πολιτικών μας για μακρόπνοο σχεδιασμό και για τις ελάχιστες εκείνες συναινέσεις που απαιτούνται για την πραγματοποίησή του»