ΑΠΟΨΕΙΣ

Το διήγημα το είχε γράψει ο Θεόδωρος Πάγκαλος το 1968 – μια πρώιμη λογοτεχνική δοκιμή αυτού του τέρατος καταιγιστικής σιχτιροτεχνίας. Ενας νεοσύλλεκτος παρουσιάζεται, λέει, στο Ναυτικό και δηλώνει «κλουπιέρης». Οχι κρουπιέρης. Κλουπιέρης με λάμδα. Ο αρχικελευστής που τον υποδέχεται ντρέπεται να ρωτήσει τι ακριβώς είναι αυτό.

«Η ευθραυστότητα αποτελεί μια πράξη πολιτική, επαναστατική, σε μια εποχή όπου τα πάντα καταναλώνονται με ταχύτητα». Η φράση αυτή είναι το έναυσμα. Μπορούμε να ξανασκεφτούμε το σινεμά σε συνάρτηση με τη ζωή μας, σαν συνάντηση δύο διαφορετικών χρόνων, της τέχνης και της καθημερινότητας;

Σε μία εποχή που η μόνη «σταθερά» στον τομέα της διεθνούς πολιτικής είναι το «απρόβλεπτο» του τρόπου ενεργείας του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ, η συνάντηση του Τούρκου προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν με τον καγκελάριο Φρίντριχ Μερτς, στην Αγκυρα την Πέμπτη, ήταν μία επιτυχής άσκηση στη βάση των κανόνων της real politique.

Ηταν βάλσαμο η αισιοδοξία του καθηγητή Νίκου Αλιβιζάτου την περασμένη Κυριακή. «H κρίση αντιπροσώπευσης που διανύουμε σήμερα δεν είναι κάτι εξαιρετικό», έγραψε, «αλλά μια από τα ίδια, η οποία οφείλεται στην αδυναμία των πολιτικών μας για μακρόπνοο σχεδιασμό και για τις ελάχιστες εκείνες συναινέσεις που απαιτούνται για την πραγματοποίησή του»

«Το δημογραφικό πρόβλημα δεν είναι αριθμητικό πρόβλημα, δεν μπορείς να πεις γεννήθηκαν 100.000 Ελληνες λιγότεροι, άρα θα φέρω 100.000 μετανάστες. Η Ελλάδα είναι πατρίδα και οι Ελληνες είναι έθνος.

Οταν ανακοίνωσε προχθές ο Αλ. Τσίπρας τους νέους συνεργάτες του, ακούστηκαν, όπως ήταν φυσικό, θετικά και αρνητικά σχόλια. Ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αρνητικά σχόλια από πολίτες που έβλεπαν με καλό μάτι την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή σε θέση ηγέτη. Ολα συμπυκνώνονται σε μια φράση: «Θέλαμε νέα και άφθαρτα πρόσωπα».