Πολη

Τα τετράγωνα ανάμεσα στη Δροσοπούλου και στην Επτανήσου στην Κυψέλη θα μπορούσαν από μόνα τους να είναι μια τομή στην εμπειρία της κλασικής αθηναϊκής κατοικίας στον 20ό αιώνα.

Τα πολλά κυβιστικά σπίτια της δεκαετίας του 1930 στην Κυψέλη δείχνουν πόσο δημοφιλής για κατοίκηση ήταν η περιοχή πριν από 90 χρόνια. Αλλά να που ενδιάμεσα αναφύονται και λίγα προγενέστερα, της δεκαετίας του ’20, χτισμένα σε εκείνον τον εκλεκτικιστικό ρυθμό που έδινε τόση χάρη στους συνοικιακούς δρόμους.

Παρατηρούσα πόσο όμορφο κτίριο είναι το διώροφο σπίτι στην οδό Λιοσίων 73, σε μια περιοχή της Αθήνας που λίγοι πηγαίνουν αν δεν έχουν κάποιο λόγο. Οι περαστικοί, οι περιπατητές, οι παρέες ή οι γονείς που βγάζουν τα παιδιά τους είναι εξαίρεση, σε μια γειτονιά που ισορροπεί ανάμεσα σε δύο όψεις.

Στη δεκαετία του ’30, όταν ιδρύθηκε ο Σπόρτιγκ στα Πατήσια ως «Αθλητικός και Ψυχαγωγικός Σύλλογος», το «νους υγιής εν σώματι υγιεί» εκπροσωπούσε μια πραγματικότητα.

Οταν πηγαίνω ξανά και ξανά στην πλατεία Αμερικής, ξέρω ότι δεν θα δω ούτε το σινεμά «Αττικα» ούτε το ζαχαροπλαστείο του «Κανδηλώρου». Ο εικοστός αιώνας είναι πολύ πίσω στον χρόνο, αλλά να που η φαντασία θρέφεται από τις προβολές στη μεγάλη οθόνη του νου. Η Πατησίων έβρισκε εκεί γύρω στην πλατεία Αμερικής την κορύφωσή της.

Οι στρώσεις της Ιστορίας και της μνήμης στην πλατεία Κλαυθμώνος είναι σήμερα μισοθαμμένες. Είναι και η σύγχρονη όψη της πλατείας που δεν ευνοεί για ιστορικές αναδιφήσεις. Αλλωστε ουδέποτε υπήρξε μια τυχερή πλατεία.

Ενα νέο κέντρο τεχνών με την υπογραφή του διάσημου αρχιτέκτονα Ρέντσο Πιάνο προγραμματίζεται να κατασκευαστεί στον Πειραιά.

Οι διαδρομές που μας μαθαίνουν να κοιτάμε αλλιώς την πόλη: ιστορικά κτίρια, βιωματικές αφηγήσεις και το παρελθόν που ζει ακόμα ανάμεσά μας.