Τα «φαντάσματα» της Αθήνας δεν είναι μεταφυσικά
«Κάποια στιγμή στη ζωή η ομορφιά του κόσμου αρκεί. Δεν χρειάζεται να τη φωτογραφίζεις, να τη ζωγραφίζεις, ούτε καν να τη θυμάσαι. Αρκεί».
«Κάποια στιγμή στη ζωή η ομορφιά του κόσμου αρκεί. Δεν χρειάζεται να τη φωτογραφίζεις, να τη ζωγραφίζεις, ούτε καν να τη θυμάσαι. Αρκεί».
Στον κόσμο αυτόν που ζούμε «ποτέ δεν είναι αργά για να γελοιοποιηθεί κανείς», έλεγε κάποιος κάποτε, θυμοσοφών, σε καφενείο του Κολωνακίου. Δεν έχει πια καμία σημασία σε ποιον πολίτη της Ελλάδος αναφερόταν τότε.
Το μεγαλύτερο πρόβλημα με τους ακροδεξιούς όλων των χωρών είναι ότι θα κάνουν όλα τα εθνικώς πρέποντα βήματα για να οδηγήσουν σε καταστροφή της πατρίδας που θέλουν να υπερασπίσουν. Στην Ελλάδα το ξέρουμε καλά διότι το ζήσαμε τουλάχιστον δύο φορές.
Η τακτική είναι παλιά, δοκιμασμένη και εξαιρετικά απλή. Διαλέγεις ένα πρόσωπο σε θέση εξουσίας και το ξετινάζεις. Δεν έχει σημασία αν είναι καλό ή κακό· αν έχει κάνει κάτι μεμπτό ή όχι.
Μια φορά κι έναν καιρό, ο αρχιτέκτονας Δεινοκράτης ο Ρόδιος πρότεινε στον Αλέξανδρο τον Μέγα ένα σχέδιο που μόνο κάποιος αχαλίνωτα κόλακας θα το σκεφτόταν: να μετασχηματίσει το όρος Αθως σε ανδριάντα του Μακεδόνα στρατηλάτη […]
Θα ξεκινήσω με ένα ωραίο πρόβλημα για να αποδείξω ότι λύσεις μπορούν να βρεθούν, αρκεί να σκεφτόμαστε «out of the box» και να μην εγκαταλείπουμε την προσπάθεια μπροστά στις πρώτες δυσκολίες.
Ο Γιόχαν Κρόιφ, ως προπονητής της Μπαρτσελόνα, είχε πει πως έπειτα από κάθε ήττα άφηνε για δέκα λεπτά μόνους τους παίκτες του στα αποδυτήρια για να εκτονωθούν βρίζοντάς τον.
Η εξασθένηση της ελληνικής οικονομίας είχε ξεκινήσει ήδη πριν από τον πόλεμο και επιταχύνεται εξαιτίας του. Το Δημοσιονομικό Πρόγραμμα 2026-29 πρόβλεπε μεγέθυνση του ΑΕΠ 2,4% φέτος, 1,7% το 2027, 1,6% το 2028 και 1,3% το 2029, με πληθωρισμό 2,2%-2,4% την ίδια περίοδο.
Σε προηγούμενο κείμενό μου (8 Φεβρουαρίου) αναφέρθηκα στην τεράστια πίεση που ασκεί η ψηφιακή επανάσταση στη λειτουργία της δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για νέο φαινόμενο.