NEA

Συζητάμε για την πολιτική κουλτούρα της χώρας –για τις περιλάλητες «παθογένειες»– σαν να ήταν τα… βουνά της. Σαν να είναι η αναπόδραστη μοίρα μας. Ομως, η μεταπολιτευτική εμπειρία έχει δείξει ότι οι νοοτροπίες αλλάζουν.

Αυτή η χώρα πρέπει κάποια στιγμή να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την ανάπτυξη που βασίζεται σε μεταρρυθμίσεις και στο –θεσμικό ή μη– νταραβέρι, την πολιτική που θυμίζει πρακτικές πολιτικών φυλάρχων και την πολιτική που σέβεται κανόνες και θεσμούς.

«Μετεβλήθη εντός μου και ο ρυθμός του κόσμου» κατά Βιζυηνό. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, όμως σας ζητώ να με πιστέψετε. Κάπως έτσι αισθάνομαι με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Ποιος συντηρεί την πελατειακή κουλτούρα; Αυτός που ζητάει το ρουσφέτι ή αυτός που το εκπληρώνει; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι το σύστημα επιζεί επειδή λειτουργεί. Επειδή ικανοποιεί τους δέκτες και τους λήπτες.

Ποιοι ζουν σε αυτή την πόλη και πώς ζουν; Τι ιστορίες κρύβουν τα σπίτια της; Δεν είναι ακριβώς αυτό το ερώτημα που απασχολεί τον θεσμό Open House Athens.

Το φετινό Πάσχα είναι αλλιώτικο από όσα θα μπορούσαν να ανακαλέσουν στη μνήμη και οι γηραιότεροι σε αυτήν τη χώρα. Η κόλαση άνοιξε τις πύλες της σε μία περιοχή που υπήρξε το χωνευτήρι των πολιτισμών και θρησκειών επί αιώνες.

Είναι κομμάτι προσβλητική η φιλολογία περί των «διαχρονικών παθογενειών του κράτους». Προσβλητική, με αναφορά όσα ζήσαμε, όσα υποστήκαμε, όσα υποφέραμε, διότι δεν έχει περάσει ούτε μία δεκαετία από τότε που βγήκαμε από τα μνημόνια.

Στον ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση «η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή». Οσοι αντιλαμβάνονται κάπως έτσι την παρουσία τους στη δημόσια ζωή δεν χρειάζεται να το διακηρύττουν – προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται.