Από το συμβολικό τέλος στην ποθητή αρχή
«Ο τωρινός ο χρόνος και ο περασμένος χρόνος είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μελλούμενο χρόνο. Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο»· Τ.Σ. Ελιοτ.
«Ο τωρινός ο χρόνος και ο περασμένος χρόνος είναι ίσως και οι δύο παρόντες στον μελλούμενο χρόνο. Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο»· Τ.Σ. Ελιοτ.
Τείνουμε να αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο με όρους χώρου. Λέμε «στο διάστημα που μεσολάβησε…», σαν να είναι ο χρόνος γεωμετρική απόσταση. Η χωρική αντίληψη του χρόνου δεσπόζει όταν παραθέτουμε γεγονότα σε μια χρονογραμμή ή ένα βιογραφικό. Ο χρόνος, τότε, εκλαμβάνεται ως διαδοχή διακριτών στιγμών.
Ατζέντα με κρίσιμες εκλογές, πολιτικές συναντήσεις και σπουδαίες αθλητικές και πολιτιστικές διοργανώσεις σε όλον τον κόσμο.
Γιατί κάθε φορά είμαστε πεπεισμένοι ότι ο χρόνος που φεύγει ήταν οπωσδήποτε χειρότερος από τον προηγούμενο; Γιατί αφηνόμαστε με τόση ευκολία σε αυτό το ξεχωριστό είδος εθιμικού πεσιμισμού; Είναι το «κάθε πέρυσι και καλύτερα» πραγματικό απόσταγμα λαϊκής σοφίας; Και γιατί φαίνεται να ασκεί πάνω μας μια διαρκώς αυξανόμενη και σχεδόν διεστραμμένη επιρροή; Δεν ήταν πάντα […]
Παλιές «ασθένειες» που επιμένουν, αλλά και σκηνές από ρουτίνες του εθνικού βίου που έχουν πια ξεπεραστεί: ένας αυθαίρετος κατάλογος.
Η περιστροφή θα διαρκέσει μόλις 1,34 χιλιοστά του δευτερολέπτου λιγότερο από τις 24 ώρες.
Ταξιδεύουμε στο παρελθόν και προσπαθούμε να αναμετρηθούμε με τη ροή μιας μέρας, μετρώντας τη σύμφωνα με τις ανάγκες της κάθε εποχής.