ΤΕΜΠΗ

Το έχουμε από τον Αριστοφάνη: «Ου γαρ πείσεις μηδ’ ήν πείσης» ή, σε παραλλαγή, «Ου με πείσεις καν με πείσης» – τουτέστιν «Δεν με πείθεις ακόμα κι αν με πείσεις». Δεν πα’ να μού κατεβάσεις όχι το Πόρισμα Καρώνη του ΕΜΠ, αλλά ακόμη και τις πλάκες του Μωυσή με τις 12 Εντολές.

Σύμφωνα με την κοινή αντίληψη, γράφει ο φιλόσοφος Μορίς Μερλώ-Ποντύ, βλέπουμε τα πράγματα αυτά καθαυτά, τον κόσμο όπως είναι. Αν, όμως, αναρωτηθούμε ποιοι είμαστε «εμείς» που βλέπουμε, τι σημαίνει «βλέπουμε» και τι είναι ο «κόσμος», μπαίνουμε σε έναν «λαβύρινθο δυσκολιών και αντιφάσεων».

Οταν θα γίνουν εκλογές, στην ώρα τους ή νωρίτερα, η δίκη για τα Τέμπη θα είναι σε εξέλιξη – γιατί θα διαρκέσει πολλά χρόνια. Μπορεί να υπάρχει ήδη απόφαση ειδικού δικαστηρίου για πολιτικά πρόσωπα ή να αναμένεται. Οπωσδήποτε, δεν θα έχει φύγει το φοβερό γεγονός, το αδιανόητο, από τη συλλογική σκέψη.

Σε οποιαδήποτε πολιτισμένη χώρα η τραγωδία των Τεμπών θα αντιμετωπιζόταν ως ένα πολύνεκρο δυστύχημα, του οποίου τα αίτια θα έπρεπε να διερευνηθούν και να αποδοθούν οι ευθύνες, αν υπάρχουν, σε όσους άσκησαν πλημμελώς τα καθήκοντά τους. Κάπως έτσι, χωρίς πολύ θόρυβο, θα έκλεινε η υπόθεση. Στα Βαλκάνια είδαμε τι ακριβώς έγινε. Κάποιοι, με όχημα το […]