ΤΕΜΠΗ

Το καλοκαίρι, στην επέτειο αποκατάστασης της Δημοκρατίας, όταν μίλησε σε εκδήλωση στα Χανιά, η Μαρία Καρυστιανού, έμπειροι τοπικοί βουλευτές και πρώην βουλευτές έλεγαν ότι είχαν να δουν τόσο κόσμο από τις συγκεντρώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου στην Κρήτη, τη δεκαετία του ’80.

«Δεν φοβάμαι τη δραχμή. Δεν φοβάμαι το ευρώ, που σαφώς το προτιμώ. Φοβάμαι μόνο τον διχασμό που τρέχει στο αίμα μας από τον καιρό του Θουκυδίδη έως τις μέρες μας», είχε γράψει ο πληθωρικός εκφραστής του συλλογικού εαυτού μας Διονύσης Σαββόπουλος στην προσωπική του σελίδα στο Facebook τις ταραγμένες ημέρες του θέρους του 2015.

Η πρόσφατη έρευνα της KAPA Research αποκαλύπτει ένα αποκαρδιωτικό –αλλά ταυτόχρονα πολύτιμο– μήνυμα για την ελληνική κοινωνία: το 97% των πολιτών θεωρεί ότι η διαφθορά είναι «αρκετά έως πολύ διαδεδομένη» στη χώρα.

Οποιος δεν έχει παραταξιακές παρωπίδες το βλέπει καθαρά: ένα από τα δράματα της σημερινής Ελλάδας είναι ότι ο πόνος δεν μας ενώνει πολιτικά, μας χωρίζει. Πρόκειται για τεράστιο μετα-πρόβλημα: ο τρόπος που χειριζόμαστε τα προβλήματα είναι το μεγαλύτερό μας πρόβλημα. Ποιος είναι αυτός ο τρόπος; Βαθιά διχαστικός.

Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί γίνεται τόση φασαρία για τον τρόπο προστασίας του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι δεν πρέπει να σεβόμαστε τον χώρο και ότι αυτός δεν πρέπει να προστατεύεται με κάποιον τρόπο; Νομίζω κανείς – αν εξαιρέσουμε κάποιους πολιτικά περιθωριακούς.

Ακόμη και οι πλέον ένθερμοι υποστηρικτές της κυβέρνησης γράφουν ότι η τροπολογία για τον Αγνωστο Στρατιώτη δεν πρόκειται να εφαρμοστεί. Μικρό το κακό έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα στην Ελλάδα. Δεν είναι δα η πρώτη απόφαση του Κοινοβουλίου που ψηφίζεται για να μην εφαρμοστεί. Ετσι κι αλλιώς, υπάρχει ήδη νόμος που απαγορεύει την «τοιχο-πεζοδρομιο-γραφία» […]