Η αιώνια λιακάδα ενός μοναχικού μυαλού
Οταν έμενα με συγκατοίκους στο μεταπτυχιακό, το αγαπημένο μου παιχνίδι ήταν να μη συμπίπτουμε. Τις Κυριακές, αν γύριζαν από ξενύχτι, τους ζητούσα να με ξυπνήσουν χτυπώντας το κουδούνι της τρώγλης μας. Ανοιγα την πόρτα να μπουν, έλεγα καλημέρα/καληνύχτα σε διάφορες γλώσσες κι έβγαινα στην πόλη, όταν όλα ακόμα ήταν παγωμένα και ομιχλώδη. Εκείνα τα λεπτά […]