ΠΤΥΧΕΣ

Πολλά βλέμματα –θωπευτικά, παρηγορητικά, ανιχνευτικά– συγκεντρώνει το καμένο σπίτι στο Κουκάκι, γωνία Φαλήρου και Τούσα Μπότσαρη.

Υπάρχουν περιοχές της Αθήνας που τις περπατούν κυρίως όσοι ζουν εκεί. Εχουν κυρίως κατοικίες, μονώροφες, διώροφες, πολυώροφες, έχουν αυλές ή πρασιές και μοιάζει να διατηρούν αδιόρατα τη μνήμη ενός θαμπού εξοχικού παρελθόντος.

Σε εκείνα τα ρευστά όρια ανάμεσα στον Περισσό και στη Ριζούπολη, σε εκείνο το κομμάτι προς τη λεωφόρο Ηρακλείου, η περιπλάνηση στα στενά θα φέρει εικόνες από μικρά σπίτια και ξεχασμένες γωνιές ανάμεσα σε πολυκατοικίες και βιοτεχνικά κτίρια.

Ενα σωστό κενοτάφιο είναι η οδός Σαμουήλ Καλογήρου, που βγαίνει στην οδό Πειραιώς, ανάμεσα στην Αγίων Ασωμάτων και στην πλατεία Κουμουνδούρου.

Για περίπου 10 χρόνια το γλυπτό που όλοι γνωρίζουμε στην πλατεία Βικτωρίας βρισκόταν πάνω στην πλατεία Συντάγματος.

Με το φως της νύχτας η πόλη γίνεται πιο ποιητική, ιδίως σε δρόμους με ελάχιστη κίνηση, όπως είναι η οδός Τσακάλωφ πίσω από τον Αγιο Διονύσιο.

Η θεατρικότητα που αντανακλά η σειρά των νεοκλασικών ερειπίων της οδού Κορίνης διαχέει μια αίσθηση σχεδόν ψευδαισθητική.

Με τα νέα του χρώματα, βαθιά ώχρα και τερακότα, ξεχώριζε από μακριά αυτό το αστικό παλάτσο της οδού Αχαρνών.

Υπάρχει μια αύρα αλλοκαιρινή σε πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας, ένας αέρας από τα σπλάχνα του περασμένου αιώνα.