ΠΤΥΧΕΣ

Υπάρχει μια αύρα αλλοκαιρινή σε πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας, ένας αέρας από τα σπλάχνα του περασμένου αιώνα.

Στους πρόποδες του Λόφου των Νυμφών, με στέμμα το Αστεροσκοπείο, νιώθεις τον αέρα εκείνης της Αθήνας που μένει ασάλευτη στον χρόνο. Είναι το ανάγλυφο που κοιτά την Ακρόπολη και την Αθήνα «πιάτο».

Στα χρόνια της Κατοχής αυτή η πολυκατοικία την οποία σήμερα αντίκριζα, παρατημένη στα μισά μιας προβληματικής ανακαίνισης, κλειστή και μανταλωμένη, θα ήταν μια από τις καινούργιες εκείνες κατασκευές που έφερναν τη μοντέρνα ζωή στην πλατεία Αμερικής.

Η συνάντηση με ένα από τα πολύ παλιά σπίτια του Πειραιά γεννάει συναισθήματα οικειότητας, αν και δεν υπάρχει προϊστορία.

Η κλίμακα της πόλης είχε αλλάξει ή μήπως ήταν τα μάτια τα παιδικά που τα έβλεπαν όλα μεγάλα; Ολα του φαίνονταν πιο μικρά απ’ ό,τι τα θυμόταν. Αυτό εξιστορούσε με την επιστροφή του στην Αθήνα, έπειτα από συνεχή απουσία 12 ετών στη Νότια Αφρική και στο Ιράκ, ο αρχιτέκτων Βασίλης Σγούτας.

Δύο παλιές φωτογραφίες από την οδό Χαριλάου Τρικούπη, στη Νεάπολη, με οδήγησαν με νέο βλέμμα σε αυτήν τη γειτονιά της Αθήνας.

Στην οδό Χίου, σε μια παλιά αθηναϊκή συνοικία, κοντά στο στούντιο της Φίνος Φιλμ και στο πατρικό του Αλέκου Φασιανού, κάτω από τη Λιοσίων και πάνω από τον σταθμό Λαρίσης, ορθώνεται για παραπάνω από έναν αιώνα ο ναός του Αγίου Παύλου.

Σε ένα κομμάτι της Αθήνας που προ πολλού έχει αποσυνδεθεί από τη συγκροτημένη αστική ζωή, στη λοβοτομημένη οδό Αχιλλέως, κάτω από την πλατεία Καραϊσκάκη, συναντά ο περιπατητής αυτά τα αξιοπερίεργα ξέφτια μιας πρότερης συνθήκης.

Πίσω από τη Συγγρού, εκεί όπου σβήνει λίγο-λίγο ο θόρυβος των αυτοκινήτων και βγαίνουν πιο καθαρές οι φόρμες των σπιτιών, που εκείνη τη μέρα ήταν λουσμένες στον ήλιο, συνάντησα τα λείψανα ενός αστικού θησαυρού.