Το κύμα κρατάει 62 χρόνια
Δεν ξέρουν τι θα πει «μπουάτ». Αλλά η γενιά Ζ ανηφορίζει στην «Απανεμιά», στο πάλκο των παππούδων.
Δεν ξέρουν τι θα πει «μπουάτ». Αλλά η γενιά Ζ ανηφορίζει στην «Απανεμιά», στο πάλκο των παππούδων.
Εχει μια βαλίτσα στην άκρη. Βάζει και βγάζει τα ρούχα του κάθε μέρα. Το πρωί ετοιμάζεται να φύγει και μέχρι το μεσημέρι δεν θυμάται γιατί. Ξυρίζεται κόντρα. Αναρωτιέται αν έχει σήμερα σχολείο. Οχι, του λένε, είναι Πάσχα.
Πολλά βλέμματα –θωπευτικά, παρηγορητικά, ανιχνευτικά– συγκεντρώνει το καμένο σπίτι στο Κουκάκι, γωνία Φαλήρου και Τούσα Μπότσαρη.
Κάποια ελάχιστα αυτοκόλλητα στους τοίχους· σε κάποιο σημείο υπάρχει μια μικρή εικονίτσα αγίου. Ποιος να τα έχει αφήσει; Τι τον έφερε εδώ; Τι πέρασε; Πώς τελείωσε η περιπέτειά του; Ποιες οι μνήμες των συγγενών του από εκείνον και τη νοσηλεία;
Δύο συνθέτες, ένα μουσικό όργανο. Ο Μιτσισλάβ Ουάινμπεργκ (1919-1996) και ο Εριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ (1897-1957). Οσο για το όργανο, αυτό είναι το βιολοντσέλο.
Ο «Εθνικός θησαυρός», το εισπρακτικό ρεκόρ, ο θυμός της σύγχρονης κοινωνίας.
Εκθεση για τα 100 χρόνια του ελληνικού θεάτρου σκιών, τον τρόπο που εξελίχθηκε και τον ήρωά του, τον Καραγκιόζη.
Το πρόσφατο βιβλίο του «Κόκκινο Φαράγγι» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη.
Οδηγώντας βράδυ στην κάτω πλευρά της πλατείας Συντάγματος, μια τεράστια φωτεινή οθόνη μού τραβάει την προσοχή. Μοιάζει να είναι τοποθετημένη πάνω στο οδόστρωμα· όμως αποτελεί την πλάτη της στάσης του λεωφορείου και προβάλλει διαδοχικά κινούμενες διαφημίσεις. Χάνω οριακά τη λωρίδα μου και σαν μυγάκι που έλκεται ενστικτωδώς από το φως, πλησιάζω το χρωματιστό διαφημιστικό σποτ. […]