ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ

Αναζητούσαμε έναν αυθεντικό, βουκολικό Επιτάφιο μακριά από τις αναιμικές, αθηναϊκές εκδοχές του με τα σηκωμένα κινητά και τις (συχνά όχι τόσο) ψιθυριστές συνεννοήσεις για το «μετά».

Ο Γιάννης Βόγλης γεννήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου 1937 και έφυγε στις 20 Απριλίου 2016.

Μια βραχονησίδα, η Αγία Κυριακή κοντά στην Κάλυμνο, δίνει, εικάζουμε, τον τίτλο στη λιλιπούτεια συλλογή –αριθμεί μόλις δεκατρία ολιγόστιχα, κατά βάσιν, ποιήματα– του γεννημένου το 2002 Μανόλη Καραφύλλη που, σύμφωνα με το εσώφυλλο του βιβλίου, «αναθράφηκε στην Κάλυμνο».

Δεν ξέρουν τι θα πει «μπουάτ». Αλλά η γενιά Ζ ανηφορίζει στην «Απανεμιά», στο πάλκο των παππούδων.

Εχει μια βαλίτσα στην άκρη. Βάζει και βγάζει τα ρούχα του κάθε μέρα. Το πρωί ετοιμάζεται να φύγει και μέχρι το μεσημέρι δεν θυμάται γιατί. Ξυρίζεται κόντρα. Αναρωτιέται αν έχει σήμερα σχολείο. Οχι, του λένε, είναι Πάσχα.

Κάποια ελάχιστα αυτοκόλλητα στους τοίχους· σε κάποιο σημείο υπάρχει μια μικρή εικονίτσα αγίου. Ποιος να τα έχει αφήσει; Τι τον έφερε εδώ; Τι πέρασε; Πώς τελείωσε η περιπέτειά του; Ποιες οι μνήμες των συγγενών του από εκείνον και τη νοσηλεία;

Δύο συνθέτες, ένα μουσικό όργανο. Ο Μιτσισλάβ Ουάινμπεργκ (1919-1996) και ο Εριχ Βόλφγκανγκ Κόρνγκολντ (1897-1957). Οσο για το όργανο, αυτό είναι το βιολοντσέλο.

Ο «Εθνικός θησαυρός», το εισπρακτικό ρεκόρ, ο θυμός της σύγχρονης κοινωνίας.