Κάποια πάντα μένει πίσω
«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.
«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.
Υπάρχει μια αύρα αλλοκαιρινή σε πολλές πολυκατοικίες της Αθήνας, ένας αέρας από τα σπλάχνα του περασμένου αιώνα.
Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.
Η διασκευή μιας ιταλικής ταινίας του ’65, η αφηγηματική αξία των παπουτσιών και η σχέση με τον Λάνθιμο.
Κάποτε ο κύριος Γκρι είχε γράψει το κομμάτι, «Κυρίες και κύριοι, ο Μπιλ Εβανς στο πιάνο» (25.11.2018).
«Πότε πέρασαν τόσα χρόνια μέσα σε ενάμιση μήνα;», αναρωτιόμαστε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Στην εποχή του απρόβλεπτου, του παράδοξου και του δυσεξήγητου, πέντε προσωπικότητες χαρτογραφούν το έτος 2026 μέσα από ισάριθμα βιβλία.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε «Το κόκκινο Moleskine» από τις εκδόσεις Εστία.
Συνολικά 14 φιναλίστ θα ανέβουν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια τους, επιδιώκοντας να κερδίσουν τις εντυπώσεις και μία θέση στον διεθνή διαγωνισμό.
Η μεγαλύτερη, ίσως, παρέμβαση σε αστικό ιστό που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες είναι η ανάδυση του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας στο κέντρο της πόλης.