Οταν τα κακά λόγια δεν είναι φτώχεια
Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.
Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.
Η διασκευή μιας ιταλικής ταινίας του ’65, η αφηγηματική αξία των παπουτσιών και η σχέση με τον Λάνθιμο.
Κάποτε ο κύριος Γκρι είχε γράψει το κομμάτι, «Κυρίες και κύριοι, ο Μπιλ Εβανς στο πιάνο» (25.11.2018).
«Πότε πέρασαν τόσα χρόνια μέσα σε ενάμιση μήνα;», αναρωτιόμαστε μεταξύ σοβαρού και αστείου. Στην εποχή του απρόβλεπτου, του παράδοξου και του δυσεξήγητου, πέντε προσωπικότητες χαρτογραφούν το έτος 2026 μέσα από ισάριθμα βιβλία.
Πρόσφατα κυκλοφόρησε «Το κόκκινο Moleskine» από τις εκδόσεις Εστία.
Συνολικά 14 φιναλίστ θα ανέβουν στη σκηνή για να ερμηνεύσουν τα τραγούδια τους, επιδιώκοντας να κερδίσουν τις εντυπώσεις και μία θέση στον διεθνή διαγωνισμό.
Η μεγαλύτερη, ίσως, παρέμβαση σε αστικό ιστό που έχει σημειωθεί στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες είναι η ανάδυση του αρχαίου θεάτρου της Λάρισας στο κέντρο της πόλης.
Ο Γιάννης Ιωαννίδης, μεταξύ άλλων, χρημάτισε διευθυντής της ΚΟΑ, έχοντας προηγουμένως θητεύσει ως διευθυντής του Μουσικού Τμήματος του ΕΚΠΑ, ενώ υπήρ- ξε διευθυντής και δάσκαλος σε πολλά αθηναϊκά ωδεία.
Πενήντα χρόνια μετά την πρεμιέρα της, η ταινία του Μάρτιν Σκορσέζε παραμένει κινηματογραφικά διαυγής και τρομακτικά επίκαιρη. Οι κριτικές που γράφτηκαν ωστόσο σε πρώτο χρόνο υπήρξαν, όπως και ο ήρωας του φιλμ, διχαστικές.