ΠΟΛΗ

Αν στεκόταν ο ίδιος ο Σουρής απέναντι στην προτομή του στους κήπους του Ζαππείου, θα απήγγελλε με ευχαρίστηση το δικό του ποίημα «Η ζωγραφιά μου» και θα σατίριζε τον εαυτό του: «Μπόι δυο πήχες, κόψη κακή, γένια με τρίχες, εδώ κι εκεί/ Κούτελο θείο, λίγο πλατύ, τρανό σημείο του ποιητή…», και πάει λέγοντας.

Ενα παλιό πλεκτήριο γίνεται ο νέος, φιλόδοξος χώρος πολιτισμού της Αθήνας.

Πολύ κοντά στη Φωκίωνος Νέγρη, πάνω και δεξιά της Δημοτικής Αγοράς, έπεσα πάνω σε ένα ωραίο σπίτι. Με ξάφνιασε γιατί δεν το είχα προσέξει άλλοτε, αν και μου φάνηκε οικείο και φιλικό.

Αργά τη νύχτα, όταν η όμορφη πόλη Μπρέσια της Λομβαρδίας κοιμάται, εμφανίζεται αθόρυβα στους δρόμους της μια μαυροφορεμένη ψηλόλιγνη ανδρική φιγούρα.

Τα σπίτια αυτά έχουν να προτάξουν μονάχα την ευγένεια και την αρμονία τους, το άυλο αποτύπωμα μιας υπεραξίας που θα εκτιμηθεί μετά τον θάνατό τους.

Η πρόσφατη εξέλιξη αλλάζει και πάλι την προοπτική του Παλαιού Εθνικού Τυπογραφείου, που θα στεγάζει πλέον υπηρεσίες του ΣτΕ.

Από τον πέμπτο όροφο της «Καθημερινής» αγναντεύω τη θέα. Το βλέμμα απλώνεται προς την άλλοτε παραλία του Νέου Φαλήρου, το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και τον λόφο της Καστέλλας. Ο ήλιος χρυσίζει τη θάλασσα.

Η κατεδάφιση του Δημοτικού Θεάτρου Αθηνών, νεοκλασικού μεγάρου σχεδιασμένου από τον Ερνέστο Τσίλλερ, στην επιφάνεια της πλατείας που σήμερα ονομάζουμε Κοτζιά, είναι ένα από τα τραύματα της νεότερης Αθήνας.

Ένα μεγάλο αστικό πανηγύρι, το Σάββατο 4 Οκτωβρίου στην Πειραιώς 260