ΠΟΙΗΣΗ

Από τη μυθολογία μέχρι την πραγματικότητα, από τις θνητές γυναίκες μέχρι τις αθάνατες θεές, από την Πηνελόπη και την ωραία Ελένη του Ομήρου μέχρι τις υπόλοιπες αρχετυπικές, γυναικείες μορφές και από τη Σαπφώ μέχρι τις μέρες μας, η γυναίκα έχει αποτελέσει και αποτελεί αδιαλείπτως πηγή έμπνευσης και δημιουργίας σε όλες τις μορφές τέχνης.

Η καινοτόμος παρουσία του στη μεταπολεμική ελληνική λογοτεχνική παραγωγή.

Να το πω εξαρχής και όσο πιο απλά γίνεται: Ο Θωμάς Ιωάννου, o εξ Αρτης Πρεβεζάνος –ή ο εν Πρεβέζη Αρτινός–, είναι καλός ποιητής. Και ολιγογράφος. Το νέο βιβλίο του, η «Ανοιχτή ημερομηνία» (Πόλις, 2025), δεύτερο της παραγωγής του, ήρθε σχεδόν μιάμιση δεκαετία μετά το πρώτο, το «Ιπποκράτους 15» (Σαιξπηρικόν, 2012).

Το λυρικό πεζό του Κώστα Καρυωτάκη με τίτλο «Η Τελευταία» το είχα ακούσει για πρώτη φορά το 2009, από την ανάγνωση του ηθοποιού Δημοσθένη Παπαδόπουλου στην τηλεοπτική σειρά «Καρυωτάκης» της ΕΡΤ1, που είχε σεναριογραφήσει και σκηνοθετήσει ο Τάσος Ψαρράς για τη ζωή του ποιητή.

Τα «Μικρά Πεζά Ποιήματα» διακρίνονταν για τη λυρική και την εκφραστική τους ελευθερία, όπως είχε επιδιώξει ο Baudelaire, και σταδιακά έγιναν γνωστά στο αναγνωστικό κοινό και στους λογοτεχνικούς κύκλους.

Ντοκουμέντο από τη διαμονή του Κ. Π. Καβάφη σε αθηναϊκό σανατόριο, ένα χρόνο πριν από τον θάνατό του.

Η, γεννημένη το 1967, Θεώνη Κοτίνη έχει δώσει από τα πρώτα βήματά της, στο γύρισμα της χιλιετίας, δείγματα ενός ιδιόρρυθμου λυρισμού που ασκεί έλξη στην/στον αναγνώστρια/τη. Είναι μια ποίηση που επανέρχεται με τον ίδιο τρόπο, στα ίδια πάνω-κάτω θέματα, σαν φυσικό φαινόμενο, σαν πλημμυρίδα και άμπωτη.

Ο Πάουλ Τσέλαν, η Ινγκεμποργκ Μπάχμαν, η Χάννα Aρεντ, ο Τόμας Μπέρνχαρντ, ο Γκύντερ Γκρας, ο Χανς Μάγκνους Εντσεσμπέργκερ συναριθμούνται στους γερμανόφωνους ποιητές που δοκίμασαν και δοκιμάστηκαν στην αποκάθαρση και ανάκτηση της αναξιόπιστης γλώσσας που κληρονόμησαν.

Η εκτόξευση της βιβλιοπαραγωγής σήμανε και την εκτόπιση της ποίησης για πρώτη φορά στις αρχές του νέου αιώνα.