ΟΥΚΡΑΝΙΑ

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι έχουν περάσει μόνο έξι μήνες και κάτι από την ημέρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για δεύτερη φορά πρόεδρος των ΗΠΑ. Είναι απίστευτο γιατί έχει καταφέρει μέσα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να φέρει τα πάνω κάτω, τόσο μέσα στη χώρα του όσο και στον πλανήτη.

«Αρπακτικό, ένα τέρας στις πόρτες μας που χρειάζεται να συνεχίσει να τρώει για την επιβίωσή του». Θύμωσε πολύ ο Μακρόν με τον Πούτιν. Ζήτησε μάλιστα από τους Ευρωπαίους να μην είναι αφελείς. Προφανώς δεν εννοεί τον εαυτό του, όταν είχε κάνει πως δεν καταλαβαίνει τη σημειολογία της υποδοχής που του είχε επιφυλάξει ο Πούτιν.

Στους στάβλους εκτροφής αλόγων ράτσας υπάρχει ίππος δυστυχής –teaser στην αγγλική– που ερεθίζει τη φοράδα και έπειτα τον αποσύρουν, ώστε ο καθαρόαιμος επιβήτωρ να εκτελέσει ταχύτατα και ακόπως τη γονιμοποιητική αποστολή του. Στην παρούσα συγκυρία το θέμα που κυριαρχεί είναι το Ουκρανικό. «Διεγέρτες» είναι οι Ευρωπαίοι.

Είναι δύσκολο να βρει κανείς τα λόγια για να περιγράψει τα τρία χρόνια που περικλείουν μέσα τους την καθημερινότητα του πολέμου στην Ουκρανία και να μην αισθάνεται ότι γράφει από την άλλη μεριά αγγελτηρίων θανάτου.

Το γνωρίζουμε από την καθημερινή ζωή: δεν είναι εύκολο να υποστηρίζεις μια θέση και, ταυτοχρόνως, να είσαι αμερόληπτος. Μπορείς λ.χ. να πιστεύεις ότι ο τάδε συνάδελφός σου σε υποσκάπτει και, συγχρόνως, να τον εκτιμάς για τη δουλειά του; Λογικά μιλώντας, δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ των δύο. Γιατί, όμως, δυσκολευόμαστε να τα συνδυάσουμε;

Ηταν ένα εξαιρετικό μάθημα διαπραγματεύσεων στη διεθνή διπλωματία. Πριν από τη συνάντηση της Αλάσκας μεταξύ των προέδρων Τραμπ και Πούτιν, η εντύπωση που επικρατούσε ήταν ότι η Ρωσία θα διαπραγματευόταν την παραχώρηση κάποιων από τα εδάφη που είχε καταλάβει στην Ουκρανία, με αντάλλαγμα την αναγνώριση της ρωσικής κατοχής […]