ΟΠΕΚΕΠΕ

Κάποτε ο υπουργός Αμυνας της Ελληνικής Δημοκρατίας είχε επιχειρήσει να πουλήσει ληγμένα βλήματα στη Σαουδική Αραβία. Η «δουλειά» αποκαλύφθηκε, προκάλεσε σάλο. Ο σάλος σχόλασε μέσα σε δέκα μέρες. Η κυβέρνηση δεν έπεσε γι’ αυτό. Μέχρι τις εκλογές κανείς πια δεν θυμόταν τα βλήματα. Η κυβέρνηση Καραμανλή δεν έπεσε για το Βατοπέδι.

Ολες οι πολιτικές δυνάμεις προσέφεραν στον τόπο. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ. Μετά το annus horribilis 2015 η κυβέρνηση του κ. Αλέξη Τσίπρα έβγαλε τη χώρα από τα μνημόνια, επειδή ακριβώς υλοποίησε πιστά το τρίτο και πήρε τα «δύσκολα» για το πελατειακό σύστημα μέτρα.

Την επέτειο των δέκα χρόνων από το δημοψήφισμα – παρωδία με την παρουσία της Μέρκελ στην Αθήνα είναι επόμενο να αναρωτηθεί κανείς, πήραμε τελικά κάποιο μάθημα από την περίοδο των μνημονίων;

Ισως έπαιξε ρόλο ότι η τύχη είχε καθοριστική επίδραση: Ο Ζισκάρ ντ’ Εστέν δεν ήθελε να κλείσει την πόρτα στον Πλάτωνα και μπήκαμε στην τότε ΕΟΚ. Ο Γκέρχαρντ Σρέντερ είχε μεγάλο σεβασμό για τον Σημίτη και πίστευε ότι θα διευκολύναμε την ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας, οπότε άνοιξε την πόρτα της ΟΝΕ.

Η κοινή εμπειρία δείχνει ότι όταν χρειάζεται φως και καθαρές κουβέντες, αλλά επιλέγεις να επενδύεις στον κυνισμό και στη λήθη, στρώνεις το χαλί για το επόμενο σφάλμα.

Οι διαπιστώσεις που ακολουθούν προέρχονται από μια πρόσφατη συνέντευξη ενός διακεκριμένου αρχιτέκτονα, του Ανδρέα Κούρκουλα: «Η Αθήνα είναι άσχημη γιατί εμείς είμαστε άσχημοι, επειδή δεν είχαμε αστική παιδεία, οι κοινωνικές πιέσεις ήταν μεγάλες και τα στρώματα που την κατοίκησαν δεν είχαν εμπειρία κοινωνικής ζωής».

Θυμίζουμε –η καταιγιστική αγριότητα της επικαιρότητας το επιβάλλει– ότι η άρση του επικοινωνιακού απορρήτου συνιστά εξαιρετικό μέτρο, του οποίου η ενεργοποίηση αποτελεί ιδιαιτέρως επεμβατικό περιορισμό στο απολύτως απαραβίαστο δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του εθνικού Συντάγματος και σε πληθώρα υπερεθνικών ρυθμίσεων.