Ν.Δ.

Κατά κανόνα τα κόμματα εξουσίας χαρακτηρίζονται από εσωτερικές αντιφάσεις. Ενσωματώνουν, μεταξύ άλλων, δυνάμεις που όντως επιδιώκουν τον λειτουργικό εκσυγχρονισμό του κράτους, καθώς και άλλες που αναπαράγουν παλαιοκομματικές πρακτικές.

Αυτή η χώρα πρέπει κάποια στιγμή να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο παλιό και στο νέο, την ανάπτυξη που βασίζεται σε μεταρρυθμίσεις και στο –θεσμικό ή μη– νταραβέρι, την πολιτική που θυμίζει πρακτικές πολιτικών φυλάρχων και την πολιτική που σέβεται κανόνες και θεσμούς.

Ποιος συντηρεί την πελατειακή κουλτούρα; Αυτός που ζητάει το ρουσφέτι ή αυτός που το εκπληρώνει; Η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα; Το μόνο βέβαιο είναι ότι το σύστημα επιζεί επειδή λειτουργεί. Επειδή ικανοποιεί τους δέκτες και τους λήπτες.

Στον ιδρυτή της Ν.Δ. Κωνσταντίνο Καραμανλή αποδίδεται η φράση «η πολιτική δεν είναι επάγγελμα, είναι αποστολή». Οσοι αντιλαμβάνονται κάπως έτσι την παρουσία τους στη δημόσια ζωή δεν χρειάζεται να το διακηρύττουν – προκύπτει από τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύονται.

«Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει. Και γι’ αυτό δεν πρό-κειται ποτέ ν’ αναστηθεί.» Ευφυολόγημα γνωστό. Ηταν από τα αγαπημένα του Μάνου Χατζιδάκι. Το θυμήθηκα αυτές τις μέρες με αφορμή την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αιχμαλωτιστήκαμε. Εχουμε γίνει μέρος μιας «καμπαρετίστικης διαστροφής». Ενός «δόλιου θεάτρου», που στο τέλος μπορεί και να μας λείψει. «Η επιστροφή στη σοβαρότητα θα είναι οδυνηρή. Θα πρέπει να συμφιλιωθούμε ξανά με την ανία».