Ν.Δ.

Ενόψει της ανακοίνωσης στην 89η ΔΕΘ των κυβερνητικών μέτρων που επί μήνες σχεδιάζονται, δύο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν εκ προοιμίου με ασφάλεια. Μία, ότι τα μέτρα δεν συνιστούν διανομή καρπών μιας επιτυχούς οικονομικής πολιτικής, αλλά είναι απότοκα άγχους για τη διατήρηση της εξουσίας.

Η πολιτική διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα είναι σημαδεμένη από την αμφιθυμία. Μια διαρκής ταλάντωση σε αναζήτηση ισορροπιών στο εσωτερικό του κόμματός του, απέναντι στους θεσμούς, στη σχέση του με τον χώρο του Κέντρου, με την οικονομική ελίτ, με τους ιδιοκτήτες ΜΜΕ και, πιο σοβαρό, με την Ε.Ε. και τη Δύση μέχρι να κάνει τη μνημονιακή στροφή.

Κάποιες τάσεις στο πολιτικό τοπίο μοιάζουν ξεκάθαρες. Η Ν.Δ. παραμένει σταθερά πρώτη, αλλά με μειωμένα ποσοστά που απέχουν από το όριο αυτοδυναμίας, βάσει του υφιστάμενου εκλογικού νόμου. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν αναπτύσσουν –ακόμα τουλάχιστον– κάποια ιδιαίτερη δυναμική.

Μιμούμενος την οπαδική συγκρουσιακότητα και τη σκηνοθετημένη αυθεντικότητα, ο δημόσιος λόγος του είχε, ανέκαθεν, ροπή στον κυνισμό και στην πρόκληση. Οι απόψεις του υπουργού Αδώνιδος Γεωργιάδη μπορεί να μην είναι οι πλέον βαθυστόχαστες, είναι, όμως, ιδιαιτέρως αποκαλυπτικές – αναδεικνύουν αυτό που οι ομότεχνοί του αποκρύπτουν.

Η Πυθία μάς είπε τι να κάνουμε όσο πιο έγκαιρα γινόταν: Να κοιτάμε εκεί που θέλουμε να πάμε, για να μην πάμε εκεί που κοιτάμε. Συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο.

Αυτό το σκάνδαλο δεν σκανδάλιζε. Ετσι πίστεψαν στο Μαξίμου. Είχαν πάρει στα χέρια τους τις πρώτες μετρήσεις μετά την αποκάλυψη της δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ν.Δ. δεν φαινόταν να πλήττεται από τους διαλόγους των εγκάθετων γραφειοκρατών με τους γαλάζιους «ποιμένες» της Κρήτης.