ΝΤΟΝΑΛΝΤ ΤΡΑΜΠ

Πριν από κάποια χρόνια, ένας σοβαρός ερευνητής από μεγάλο αμερικανικό πανεπιστήμιο με επισκέφθηκε γιατί έκανε μια έρευνα για την ιδιωτικοποίηση του λιμανιού του Πειραιά. Επέμενε πολύ, και κάπως μονότονα, στο ερώτημα «γιατί το δώσατε στους Κινέζους;». Του απάντησα: «Μα γιατί δεν το ήθελε πραγματικά κανείς άλλος όταν έγινε ο διαγωνισμός».

Μίλησε σαν ειδικός. Σαν άνθρωπος των κατασκευών. «Πρέπει να πω», έλεγε χαζεύοντας το παλάτι του σεΐχη, «ότι βλέπω αυτά τα τέλεια μάρμαρα». «Είναι αυτό που λέμε “περφέτο!”». Ο Τραμπ ήταν όντως θαμπωμένος και κολακευμένος από την υποδοχή.

Πέρυσι ήταν η ενδυματολογική επιλογή της Κέιτ Μπλάνσετ. Η ακολουθία των χρωμάτων στην ακριβή τουαλέτα της παρέπεμπε στην παλαιστινιακή σημαία. Ανέμισε την πράσινη φόδρα στο κόκκινο χαλί των Καννών και προκάλεσε αναταράξεις και εκατοντάδες σχόλια, έντυπα και ηλεκτρονικά, σε όλον τον κόσμο.

Η τέχνη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής. Σε κάθε περίοδο της Ιστορίας και στην καθημερινότητά μας, βλέπουμε πως η τέχνη ευνοείται από χορηγίες σε εποχές ευμάρειας, ενώ σε δύσκολους καιρούς τρέφεται από τον πόνο, την οργή και τον φόβο, ανθεί μέσα από την ανάγκη για αντίσταση και ελπίδα.