ΜΟΥΣΙΚΗ

Υπήρξε μια θρυλική μορφή της ελληνικής δισκογραφίας, και διακρίθηκε σε έναν επαγγελματικό χώρο που σήμερα πια έχει μια διαφορετική ταυτότητα και αισθητική.

Πριν από δύο εβδομάδες, είδα στον κινηματογράφο «Αστορ», σε ειδική προβολή, το «Pavements» του Αλεξ Ρος Πέρι και θυμήθηκα τους Pavement. Λέω ψέματα. Ποτέ δεν ξέχασα τους Pavement.

H θρυλική Ελληνίδα υψίφωνος είχε αποχωρήσει επεισοδιακά από τη σκηνή της Οπερας της Ρώμης, εξαιτίας φωνητικών προβλημάτων, πριν ολοκληρωθεί η πρώτη παράσταση της «Νόρμα», τον Ιανουάριο του 1958.

Πέντε τόνοι νερού πυρόσβεσης στη σκηνή του Ολύμπια, το Δημοτικό Μουσικό Θέατρο «Μαρία Κάλλας».

Οι εικόνες του Χάρβεϊ που ερμηνεύει Μπετόβεν και μάλιστα από μνήμης, έχει προκαλέσει αίσθηση στο διαδίκτυο και την προσοχή της Βασιλικής Ακαδημίας Μουσικής του Λονδίνου.

«Νοσταλγία για την Ιταλία» ονόμασε η ορχήστρα εγχόρδων Amsterdam Sinfonietta το πρόγραμμα με το οποίο περιόδευσε σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις. Σολίστ μαζί της ήταν ο κινεζικής καταγωγής πιανίστας Μπρους Λιου.

Ο 17ος αιώνας για την Αγγλία ήταν μια εποχή γεμάτη συνωμοσίες, δολοφονίες, εμφύλιες συγκρούσεις, αποκεφαλισμούς βασιλέων, εξορίες – το αίμα έρρεε άφθονο. Τόσο που στην Ολλανδία και, κυρίως, στη Γαλλία, η Βρετανία αποκλήθηκε «το νησί του Διαβόλου».  Και όμως, όπως γράφει ο Τζόναθαν Κιτς στο βιβλιαράκι που συνοδεύει μία ακόμα φροντισμένη δισκογραφική παραγωγή της Harmonia […]