ΜΝΗΜΕΙΑ

Αριστερά, όπως κοιτάς τον ύπτιο οπλίτη, έχουν χαραχθεί οι τόποι «Πίνδος, Μόροβα, Κορυτσά…». Δεξιά, όποιος έχει μάτια να δει το μνημείο διαβάζει «Κλεισούρα, Πρεμετή, Ρούπελ». Η μεθαυριανή επέτειος είναι μια ευκαιρία να ξαναδούμε αυτά τα τοπωνύμια. Να ξανασκεφτούμε την ιστορία πίσω τους, που δίνει στο μνημείο την άυλη, αλλά απροσμέτρητη αξία του.

Πραγματικά δυσκολεύομαι να καταλάβω γιατί γίνεται τόση φασαρία για τον τρόπο προστασίας του Μνημείου του Αγνωστου Στρατιώτη. Υπάρχει κανείς που να θεωρεί ότι δεν πρέπει να σεβόμαστε τον χώρο και ότι αυτός δεν πρέπει να προστατεύεται με κάποιον τρόπο; Νομίζω κανείς – αν εξαιρέσουμε κάποιους πολιτικά περιθωριακούς.

Το ευτράπελο της τοποθέτησης του γλυπτού «Προμηθέα» στο Πεδίον του Αρεως επανέφερε τη δυσφορία και τα ερωτήματα μιας ήδη σοβούσας παρατεταμένης σύγχυσης.

Κατά την αμερικανική εκδοχή της ελευθερίας της έκφρασης, όλα επιτρέπονται ακόμη και το κάψιμο της σημαίας. Δεν συμφωνώ, όπως δεν συμφωνεί –και καλά κάνει– το δίκαιο της χώρας μας. Υπάρχουν όρια ακόμη και στην πιο θεμιτή διαμαρτυρία.