Αύριο έχει ο λαός
Φιλοσοφικώς, το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος. Δημοσιογραφικώς είναι οι ερωτήσεις «γιατί δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ;» και «με ποιους θα συνεργαστείτε μετά τις εκλογές;».

Φιλοσοφικώς, το μόνο σίγουρο στη ζωή είναι ο θάνατος. Δημοσιογραφικώς είναι οι ερωτήσεις «γιατί δεν ανεβαίνει στις δημοσκοπήσεις το ΠΑΣΟΚ;» και «με ποιους θα συνεργαστείτε μετά τις εκλογές;».
Η πίεση που δέχεται το ΠΑΣΟΚ να αποκαλύψει με ποιους θα ήθελε να συνεργαστεί για να σχηματίσει κυβέρνηση μετά τις επόμενες εκλογές δεν είναι απλώς πρωθύστερη. Είναι άδικη και ύποπτη. Γιατί δεν υποβάλλονται σε άλλα κόμματα τα ίδια επίμονα ερωτήματα;
Διαγράφω το όνομα Χάριετ Τζόνσον και γράφω πάνω στον φάκελο: «άγνωστη στη διεύθυνση αυτή». Μια άλλη φορά έγραψα: «δεν ζει πια εδώ», χωρίς να γνωρίζω πότε ζούσε εδώ, δηλαδή στη διεύθυνση που ζούμε εμείς εδώ και πέντε χρόνια. Πήγα αρκετές φορές την αλληλογραφία της στον κοντινότερο κόκκινο κύλινδρο και την πέταξα μέσα.
Αρκετά συχνά στίχοι τραγουδιών που αγαπάμε ξυπνούν μαζί μας το πρωί, σαν αγκιστρωμένοι στη γλώσσα μας, και δεν φεύγουν από κει, όσο κι αν το προσπαθούμε.
«In individuals, insanity is rare; but in groups, parties, nations, and epochs it is the rule» – Friedrich Nietzsche Ο σημερινός τίτλος παραπέμπει στο ομότιτλο βιβλίο του Sigmund Freud, όπου ο συγγραφέας εξερευνά τα κοινά σημεία ανάμεσα στην ψυχική ζωή του πρωτόγονου ανθρώπου και σε αυτήν των νευρωτικών ασθενών.
Μέσα από τις γραμμές του βιβλίου του Ιαν Κέρσοου «Το τέλος. Γερμανία 1944-1945» (εκδ. Κλειδάριθμος, 2015) ο συγγραφέας διερωτάται τι ήταν αυτό που έκανε τους Γερμανούς να μάχονται με φανατισμό μέχρι και την τελευταία ημέρα του πολέμου;
Το «θα» το έσπειραν αλλά δεν φύτρωσε. Οι απαντήσεις σε προβλήματα που ταλανίζουν την καθημερινότητα των πολιτών αρχίζουν με ένα φιλοτεχνημένο «θα» κι έχουν σταθερά επαναλαμβανόμενο μοτίβο: η επίλυση κάθε προβλήματος παραπέμπεται στο «άμεσο μέλλον», με «καινοτόμες πολιτικές» που «θα» αντιμετωπίσουν κι αυτή τη «χρόνια παθογένεια» […]
Την εποχή που πολλοί άνθρωποι διάβαζαν τρεις και τέσσερις εφημερίδες κάθε Κυριακή, και τις έφερναν φορτωμένοι από το περίπτερο στο σπίτι, για να τις απολαύσουν με τον κυριακάτικο καφέ τους, η επιλογή τους ήταν πλατιά.