ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η αλλαγή του ονόματός του εκάστοτε νέου Πάπα, μία από τις πρώτες ενέργειες υψηλού συμβολισμού του επικεφαλής της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, έχει πολυεπίπεδη σημασία, αφού αποτελεί όχι μόνο μέρος μιας μακραίωνης παράδοσης, αλλά και προάγγελο του ύφους της παποσύνης του.  Το θρησκευτικό αυτό προηγούμενο καθιερώθηκε κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα και, ενώ δεν υπήρχε θεωρητικός λόγος για […]

Το να εμφανίζεται η φιγούρα του εκάστοτε Πάπα σε εξώφυλλα δίσκων ήταν κάτι το συνηθισμένο από τη δεκαετία του ’60, ακριβώς λόγω της δημοτικότητας που απολάμβαναν διαχρονικά οι εκλεκτοί του Βατικανού.

Η αυτοβιογραφία του Πάπα Φραγκίσκου.

Από έναν Πάπα θα περίμενε κανείς περισσότερο... «κονκλάβιο» και λιγότερο «street work». Περισσότερη διπλωματία, πολιτική και σιωπή και λιγότερο κοινωνικές παρεμβάσεις, αγάπη για την τέχνη και τον πολιτισμό.

Λέγεται πως οι ψηφιακοί θρήνοι δεν είναι πολύ αντιπροσωπευτικοί των αληθινών συναισθημάτων των θρηνούντων. Τα δημόσια δάκρυα για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε συμβολίζουν λιγότερο τον πόνο και περισσότερο την ανάγκη μιας κοινωνικής δήλωσης: αυτός που έφυγε ήταν σημαντικός·

Στους «Νόμους», τον τελευταίο διάλογό του και τον μοναδικό με απόντα τον Σωκράτη, ο Πλάτων εισάγει κανόνες που ρυθμίζουν την ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, δίχως να παραλείψει το ταφικό τελετουργικό. Για να μην πληγεί το ηρωικό ήθος στην ιδεώδη πολιτεία που φαντάζεται, απαγορεύει τον δημόσιο θρήνο των συγγενών του νεκρού.