ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

Η αυτοβιογραφία του Πάπα Φραγκίσκου.

Από έναν Πάπα θα περίμενε κανείς περισσότερο... «κονκλάβιο» και λιγότερο «street work». Περισσότερη διπλωματία, πολιτική και σιωπή και λιγότερο κοινωνικές παρεμβάσεις, αγάπη για την τέχνη και τον πολιτισμό.

Λέγεται πως οι ψηφιακοί θρήνοι δεν είναι πολύ αντιπροσωπευτικοί των αληθινών συναισθημάτων των θρηνούντων. Τα δημόσια δάκρυα για ανθρώπους που δεν γνωρίζουμε συμβολίζουν λιγότερο τον πόνο και περισσότερο την ανάγκη μιας κοινωνικής δήλωσης: αυτός που έφυγε ήταν σημαντικός·

Στους «Νόμους», τον τελευταίο διάλογό του και τον μοναδικό με απόντα τον Σωκράτη, ο Πλάτων εισάγει κανόνες που ρυθμίζουν την ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα, δίχως να παραλείψει το ταφικό τελετουργικό. Για να μην πληγεί το ηρωικό ήθος στην ιδεώδη πολιτεία που φαντάζεται, απαγορεύει τον δημόσιο θρήνο των συγγενών του νεκρού.

Η «Κ» παρακολούθησε τη Θεία Λειτουργία υπέρ αναπαύσεως του Πάπα Φραγκίσκου στην Αθήνα, κατέγραψε τις προσευχές των πιστών και συνομίλησε με τον εφημέριο πατέρα Γεώργιο για τη συγκινητική προσωπική του γνωριμία με τον Ποντίφικα.

Ο Λορέντζο Τζαμαρέλι, του διάσημου οίκου Gammarelli που από το 1798 επιμελείται ενδυματολογικά τους Ποντίφικες, μιλά στην «Κ» για τη συνεργασία του με τον Πάπα Φραγκίσκο αλλά και την τελευταία παραγγελία του.

Η άνοδός του στο όρος Βαντού της Προβηγκίας της Γαλλίας θεωρείται από αρκετούς ότι σηματοδοτεί ακριβώς την απαρχή του σύγχρονου ανθρωπιστικού κινήματος.