ΘΕΑΤΡΟ

Γιατί η παράσταση του Γιώργου Κουτλή με ένα έργο του 1956 «μιλάει» στους σημερινούς νέους.

Οι άστοχοι σκηνοθετικοί νεωτερισμοί που κυριαρχούν και η αναδρομή στην πλούσια πορεία του.

«Οι άνθρωποι έχουν ταλέντο στο να μην ξέρουν. Από ένστικτο, στρέφουν το βλέμμα όπου αλλού εκτός από το σκοτάδι», λέει η Ιοκάστη στον Οιδίποδα του Ρόμπερτ Αϊκ.

Το πρωτότυπο θεατρικό έργο «Διψάει τις νύχτες», του συγγραφέα και δημοσιογράφου Ηλία Μαγκλίνη, παρουσιάστηκε σε σκηνοθεσία, διασκευή και ερμηνεία του Ομηρου Πουλάκη στο φεστιβάλ «Τα ντοκουμέντα του Πειραιά»…

Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής σε μία από τις πιο hot παραστάσεις της σεζόν, ο αγαπημένος ηθοποιός μιλάει για την έννοια της επιτυχίας, τις ερωτήσεις που τον εκνευρίζουν αλλά και τις μεγαλύτερες απολαύσεις της ζωής του.

Το «Μίζερι» του Στίβεν Κινγκ στο θέατρο «Ανεσις» σε σκηνοθεσία της Ελενας Καρακούλη.

«Είναι κρίμα να αφήσουμε τέτοια θεατρικά έργα να γίνουν μουσειακά εκθέματα», λέει ο Ρόμπερτ Αϊκ στην «Κ» και εξηγεί ότι η τραγωδία πρέπει να ξαναζήσει, όχι να αναπαραχθεί.

Ο ρόλος του στη «Σπασμένη φλέβα», το θέατρο του σοκ και οι χαμηλές αμοιβές των περισσότερων ηθοποιών.

Στην αρχή είχα επιφυλάξεις και περιέργεια. Τι ακριβώς θα βλέπαμε σε αυτή τη «μοναδική εμπειρία ακρόασης και εξερεύνησης του “πέρα από τον άνθρωπο” κόσμου», στην οποία ένα τετραμελές ερμηνευτικό σύνολο θα ζωντάνευε επί σκηνής τις εμπειρίες δύο ζώων, όχι με λόγια, αλλά με ήχους από καθημερινά αντικείμενα;