Κάποια πάντα μένει πίσω
«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.
«Αγάπη μου». «Αγάπη μου». «Αγάπη μου;». Η χορεύτρια φωνάζει, σχεδόν τσιρίζει. Κλαίει υστερικά.
Δεν είναι άστοχο να σχολιάζεις ως θεατής δημοσίως με εξαιρετικά λόγια μια θεατρική παράσταση που είδες.
Η διασκευή μιας ιταλικής ταινίας του ’65, η αφηγηματική αξία των παπουτσιών και η σχέση με τον Λάνθιμο.
Η μητερούλα του έλεγε ότι αυτός θα γινόταν το τέταρτο «Μπ» στην υπέρλαμπρη ακολουθία Μπαχ, Μπετόβεν, Μπραμς. Και δεν είχε άδικο, ο Μπέντζαμιν Μπρίτεν (1913-1976) υπήρξε ιδιοφυής συνθέτης σοβαρής μουσικής και εξαιρετικά δημοφιλής. Υπήρξε ακόμη δεινός καριερίστας, που νοιαζόταν αρκετά για το χρήμα.
Η παράσταση «Δύο ή τρία πράγματα που ξέρω γι’ αυτόν», σε σκηνοθεσία Ανέστη Αζά, στο θέατρο Προσκήνιο.
Στην αρχή η Αγκνες δεν βρίσκει καμία επαφή με τον χώρο. Αυτό το στρογγυλό ξύλινο κτίσμα δίπλα στο ποτάμι όπως της το έχει περιγράψει ο άνδρας της, Γουίλ. Εκατοντάδες άνθρωποι εισβάλλουν από όλες τις πλευρές. Eνας κρατάει μια κότα παραμάσχαλα, μια γυναίκα θηλάζει το μωρό της, ένας τύπος πουλάει πίτες σε ένα δίσκο.
«Ο αγαπητικός της βοσκοπούλας» γίνεται μιούζικαλ και ανεβαίνει στο Ακροπόλ.
Η «Κ» είδε την παράσταση «Balkan Erotic Epic» στη Βαρκελώνη, μια τολμηρή παράσταση βαλκανικής ατμόσφαιρας.
Τα σώματα πέφτουν το ένα μετά το άλλο. Ντυμένα και γυμνά. Ο ρυθμός τους γίνεται ολοένα και πιο γρήγορος. Σαν καταιγίδα. Σχεδόν ακούγονται οι αγκώνες, οι πλάτες, τα πόδια καθώς γκρεμίζονται από την κορυφή της σκάλας για να καταλήξουν σε μια συμβολική ανυπαρξία. Ξανά και ξανά.