ΕΥΡΩΠΗ

Την περασμένη εβδομάδα, στο πλαίσιο του φόρουμ της Ντόχα, παρακολούθησα διά ζώσης την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ Jr, ο οποίος ήταν λάβρος εναντίον της Ευρώπης, της Ουκρανίας και των ηγεσιών τους. Χωρίς απαραιτήτως να ταυτίζεται με τον πατέρα του, μεγάλο μέρος της συλλογιστικής του απηχεί τις απόψεις του.

O Ντόναλντ Τραμπ, είτε μας αρέσει είτε όχι, έχει δίκιο. Οι ηγέτες της Ευρώπης είναι κατά κανόνα «λίγοι», αναποφάσιστοι και άνθρωποι χωρίς πυγμή. Εχουν βγει από το ίδιο «βιβλίο συνταγών», που τους θέλει συμβατικούς και καθώς πρέπει. Δεν είναι όμως εποχή για τέτοιου είδους ηγέτες.

Ενδεκα μήνες μετά την επανεγκατάσταση του Ντόναλντ Τραμπ στον Λευκό Οίκο, η δημοσίευση της νέας Στρατηγικής Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ προσδιόρισε με απόλυτη ακρίβεια τη νέα Παγκόσμια Τάξη, που φιλοδοξεί να διαμορφώσει η Ουάσιγκτον. Ο κραδασμός που δημιουργήθηκε ήταν τεκτονικός και αποδιοργάνωσε τους Ευρωπαίους ηγέτες.

Η «Ιθάκη» του Αλέξη Τσίπρα με το έξυπνο μάρκετινγκ και την προβολή από τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα σημειώνει κυκλοφοριακή επιτυχία, δημιουργώντας μια δυναμική γύρω από τον πρώην πρωθυπουργό.

Είναι κοινός τόπος πως η Ευρώπη χάνει συνεχώς έδαφος και το ενδεχόμενο μιας μεγάλης υποχώρησης με άμεσες συνέπειες για την καθημερινότητα των Ευρωπαίων πολιτών είναι πλέον ορατό. Οπως όμως συμβαίνει με τους περισσότερους κοινούς τόπους, εύκολα τους συνηθίζουμε, ενώ δεν εμβαθύνουμε στα αίτιά τους. Πρόκειται για μια τριπλή καταιγίδα.

Ο Τραμπ σπανίως λέει κάτι που δεν έχει πρώτα ακούσει ο ίδιος. Και η πρόσφατη δήλωσή του ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες είναι «αδύναμοι» πατάει πάνω σε μια διάχυτη εντύπωση: ότι η Ευρώπη στερείται ηγετών «με πυγμή». Τι σημαίνει όμως αυτό στην πράξη;