Αρθρο του Γεώργιου Χριστοδουλάκη στην «Κ»: Βιώσιμη χρηματοδότηση από τις αναπτυξιακές τράπεζες της Ευρώπης
Ποιος χρηματοδοτεί πραγματικά τη μετάβαση στη βιωσιμότητα; Οι αγορές, οι τράπεζες ή τελικά το Δημόσιο; Και με ποια κριτήρια;
Ποιος χρηματοδοτεί πραγματικά τη μετάβαση στη βιωσιμότητα; Οι αγορές, οι τράπεζες ή τελικά το Δημόσιο; Και με ποια κριτήρια;
Οι τηλεοπτικές εικόνες με τους βομβαρδισμούς, τους πυραύλους που εκτοξεύονται, τις θεαματικές εκρήξεις, τις κατεστραμμένες υποδομές και, προπαντός, τις ανθρώπινες απώλειες σκιαγραφούν το δράμα του πολέμου.
«Το Ιράν δεν είναι ο πόλεμός μας», δήλωσε η Κάγια Κάλας, η «υπουργός Εξωτερικών» της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μια θέση που εκφράζει, όπως φαίνεται, το σύνολο των κρατών-μελών της.
Χωρίς να γνωρίζουμε πότε και πώς θα λήξει ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο, αναγκαζόμαστε να κάνουμε σενάρια για να εξετάσουμε πώς η χώρα μας θα αντιμετωπίσει την επόμενη ημέρα.
Τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα βρέθηκε αντιμέτωπη με κρίσεις που μοιράζονται ένα βασικό κοινό χαρακτηριστικό: προήλθαν από εξωτερικούς παράγοντες και εκδηλώθηκαν σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης διεθνούς αβεβαιότητας.
Στη σκιά του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η ιδέα ενός «νέου κόσμου» δεν εμφανίστηκε απλώς ως ευσεβής πόθος, αλλά ως πολιτικό σχέδιο με θεσμούς και κανόνες.
Οι επιδιώξεις Αθήνας – Λευκωσίας με επίκεντρο το άρθρο 42 παρ. 7 της Συνθήκης.
Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο καταδικάζει τις μη στοχευμένες επιθέσεις του Ιράν, τονίζει την ανάγκη διασφάλισης της ελεύθερης ναυσιπλοΐας, με ιδιαίτερη έμφαση στα Στενά του Ορμούζ, και ζητούν την περαιτέρω ενίσχυση των ευρωπαϊκών ναυτικών αποστολών.
«Θα εξαρτηθεί από τον πρόεδρο να αποφασίσει πότε θα πούμε, “Εντάξει, πετύχαμε τους στόχους μας”… Επομένως, δεν υπάρχει καθορισμένη προθεσμία», τόνισε ο υπουργός Πολέμου.