ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

Πολλές φορές είναι δύσκολο να γράφεις για κάτι. Στον βαθμό που είναι πάντα δύσκολο να γράφεις για οτιδήποτε. Για παράδειγμα: δεν υπάρχει λόγος να γράψεις ένα κείμενο για το έκτο άλμπουμ του Νιλ Γιανγκ. Απλώς, το ακούς. Για μέρες. Κι επειδή το ακούς για μέρες, δεν ησυχάζεις και, στο τέλος, θέλεις να γράψεις κάτι.

«Είναι επιθυμία μου, αν όχι καθήκον μου, να προσπαθήσω να μιλήσω σε εσάς τους συνάδελφους με κάποια ειλικρίνεια για το τι συμβαίνει στα ΜΜΕ. […] Δεν έχω τεχνικές συμβουλές ή οδηγίες να προσφέρω σε εσάς που εργάζεστε σε αυτό το πεδίο που παράγει λέξεις και εικόνες.

Μπορεί στις 30 Μαΐου να συμπληρώνονται 32 χρόνια από τον θάνατο του κορυφαίου τζαζ ιερουργού Σαν Ρα στα 79 του, ωστόσο η θρυλική ορχήστρα Sun Ra Arkestra (πρόσφατα εμφανίστηκε στην Αθήνα) συνεχίζει απτόητη να μεταφέρει το έργο, το πνεύμα και το όραμα του ιδρυτή της […]

Πριν από δύο εβδομάδες, είδα στον κινηματογράφο «Αστορ», σε ειδική προβολή, το «Pavements» του Αλεξ Ρος Πέρι και θυμήθηκα τους Pavement. Λέω ψέματα. Ποτέ δεν ξέχασα τους Pavement.

«Θυμάστε τότε που νομίζαμε ότι η πολιτική ήταν βαρετή, ωραίες εποχές! Τώρα ανησυχώ για όλα, δεν ξέρω για ποιο πράγμα ν’ ανησυχήσω πρώτα. Είναι οι τράπεζες; Δεν νομίζω καν ότι φταίνε αυτές, οι εταιρείες, οι φίρμες, οι όμιλοι επιχειρήσεων, όλες οι ανώνυμες παγκοσμιοποιημένες επιχειρήσεις, όλοι αυτοί που μας αντιμετωπίζουν σαν αλγόριθμους…

Εκτός από τα βιβλία που βλέπουμε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων ή που συζητούνται στον Τύπο και στα σόσιαλ, υπάρχουν και τα άλλα, τα αθέατα, αρκετά από τα οποία είναι πολύ σπουδαία.

Το να εμφανίζεται η φιγούρα του εκάστοτε Πάπα σε εξώφυλλα δίσκων ήταν κάτι το συνηθισμένο από τη δεκαετία του ’60, ακριβώς λόγω της δημοτικότητας που απολάμβαναν διαχρονικά οι εκλεκτοί του Βατικανού.

Εάν φαίνεται ότι αυτά που γράφω τα έχω ξαναγράψει είναι επειδή τουλάχιστον κάποια απ’ αυτά τα έχω πράγματι ξαναγράψει. Πιστεύω ότι υπάρχουν καιροί που πρέπει να γράφεις ίσως «τα ίδια και τα ίδια».