Ο νέος και οι παλιοί
Ας μην αιφνιδιάζει ο τρόπος ενεργείας του κ. Ντόναλντ Τραμπ στη διεθνή πολιτική σκηνή. Είναι ασφαλώς εγωπαθής ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Αλλά και ποιος δεν θα ήταν, εάν τύχαινε να ηγείται της μεγαλύτερης δυνάμεως του πλανήτη.

Ας μην αιφνιδιάζει ο τρόπος ενεργείας του κ. Ντόναλντ Τραμπ στη διεθνή πολιτική σκηνή. Είναι ασφαλώς εγωπαθής ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Αλλά και ποιος δεν θα ήταν, εάν τύχαινε να ηγείται της μεγαλύτερης δυνάμεως του πλανήτη.
Αν και για όλους τους Αμερικανούς προέδρους κατά καιρούς ακούστηκαν διάφορα για διαφθορά και κατάχρηση εξουσίας, ουδείς πριν από τον Ρίτσαρντ Νίξον είχε πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη. Ο τελευταίος δεν είχε στο παλμαρέ του μόνο το σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά είχε στήσει ολόκληρο παρακρατικό μηχανισμό επηρεασμού της κοινής γνώμης.
Η ελληνική κοινή γνώμη βρίσκεται σε μόνιμη σύγχυση σχετικά με τους θεσμούς και τις λειτουργίες τους. Το γεγονός ότι είναι τόσο πολλοί όσοι πιστεύουν πως για τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης ευθύνεται η κυβέρνηση δεν είναι ενδεικτικό μόνο μιας πολιτισμικής έφεσης στην καχυποψία, αλλά και μιας ευρύτερης γνωστικής ανεπάρκειας.
Καταλαβαίνεις ότι κάτι συμβαίνει στην πόλη πριν φτάσεις στην πόλη. Η αποβάθρα του Eurostar, της αμαξοστοιχίας που ενώνει το Λονδίνο με το Παρίσι, είναι κατάμεστη με νέα όμορφα πρόσωπα σε ψηλά λιγνά σώματα ντυμένα στα μαύρα.
Να σκοτώνεις αμάχους είναι πράξη ανήθικη, βάρβαρη. Και θεωρητικά κολάσιμη, με βάση το δίκαιο του πολέμου, θεμελιωμένο στην Πρώτη Συνθήκη της Γενεύης, του 1864. Δύο χρόνια νωρίτερα ο Ελβετός πολίτης Ερρίκος Ντυνάν είχε εκδώσει το βιβλίο «Μια ανάμνηση από το Σολφερίνο».
Την 1η Ιουνίου 2014 δημοσίευσα σε αυτή τη στήλη ένα κείμενο με τίτλο: «Ενα “τρελό” αλλά οικονομικό εκλογικό σύστημα». Το κείμενο αυτό είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρο, διότι ο υπουργός Εσωτερικών Θοδωρής Λιβάνιος έχει ανακοινώσει ότι σύντομα θα καταθέσει ένα νομοσχέδιο, το οποίο ουσιαστικά υλοποιεί τις δικές μου προτάσεις.
Η διαφαινόμενη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη διεκδίκηση της πρωθυπουργίας θα ήταν πολύ σημαντικό γεγονός αν είχε προκύψει ως κοινωνικό αίτημα. Αλλά δεν φαίνεται να υπάρχουν ούτε ρεύμα ούτε κύμα για να τον ωθήσουν μπροστά και πάνω.
Δεν υπάρχει σώφρων άνθρωπος σε αυτόν τον πλανήτη ο οποίος να μη θέλει την ειρηνική και με οριστικό τρόπο επίλυση του παλαιστινιακού προβλήματος, δηλαδή τη συνύπαρξη του κράτους του Ισραήλ με ένα παλαιστινιακό κράτος. Μια διαδρομή γεμάτη εμπόδια που έβαλε η Ιστορία.
Πολλοί εκτός συνόρων παράγοντες των αγορών βλέπουν την Ελλάδα με αισιοδοξία, ενώ οι του εσωτερικού όχι και τόσο.