ΕΛΛΑΔΑ

Είναι δύσκολο κανείς να το πιστέψει, όμως έχουν περάσει σχεδόν δέκα χρόνια από εκείνο το περιπετειώδες καλοκαίρι του 2015. Δύσκολο, γιατί οι μνήμες από όσα αντιμετώπισε η χώρα, αλλά και όλοι μας, είναι σχετικά νωπές.

«Η δημιουργικότητα νοείται ως μια διαδικασία, η οποία οδηγεί σε κάποια μορφή δημιουργικής παραγωγής και χαρακτηρίζεται από πρωτοτυπία και αποτελεσματικότητα, ενώ μπορεί να συνδυάζει ιδέες και υλικά με νέους τρόπους…».

Το πρόβλημα είναι σύνθετο. Η συζήτησή του όμως είναι απλοϊκή. Η χώρα φθίνει. Ολοι οι ανεξάρτητοι οργανισμοί, διεθνείς και εγχώριοι, διαπιστώνουν ότι η μακροπρόθεσμη ευημερία της είναι δημογραφικώς ανέφικτη. Η αναλογία εργαζομένων – συνταξιούχων δεν θα είναι βιώσιμη.

Δεν είναι η πρώτη φορά που οι Τούρκοι εορτάζουν την άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τον Μωάμεθ Β΄ τον Πορθητή, στις 29 Μαΐου 1453, ημέρα Τρίτη. Επέτειος θριάμβου για τους Οθωμανούς και οδύνης για τους Ελληνες.

Ενας από τους βασικούς λόγους ανησυχίας στις ΗΠΑ –για τον οποίο αναρωτιoύνται «αν η χώρα βρίσκεται σε συνταγματική κρίση ή οδεύει ταχύτατα προς αυτή» (Οι συνταγματικές κρίσεις, «Η Καθημερινή», 25.5.2025)– είναι η διάβρωση του habeas corpus […]

Eτσι απάντησε η Γλυκερία στον αποκλεισμό που της επέβαλε το ΚΚΕ από τη συναυλία στη μνήμη του Μίκη Θεοδωράκη. Δεν έχει κανένα νόημα να καταδικάσω τη νοοτροπία του ΚΚΕ, παραβιάζω ανοικτές θύρες, αν και επί του προκειμένου δύσκολα μπορεί τυπικά να του προσάψουμε κάτι.