ΕΛΛΑΔΑ

Στην πανδημία υμνήθηκαν σαν ήρωες. Η Πολιτεία τους υποσχέθηκε υψηλότερες αμοιβές. Ομως για τους νοσηλευτές ούτε οι απολαβές ούτε οι συνθήκες εργασίας έχουν αλλάξει σημαντικά. Πρόκειται για μάχιμους δημόσιους λειτουργούς που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των νοσοκομείων. Το κράτος οφείλει να δείξει ότι αναγνωρίζει εμπράκτως την υπηρεσία τους, που επιτελείται συχνά με αυτοθυσία.

Μισές δουλειές κάνουν. Κατάφεραν να ακυρώσουν μεν διά βοής στην Εκθεση Θεσσαλονίκης την εκδήλωση για την ισραηλινή λογοτεχνία που είχε οργανώσει η πρεσβεία της χώρας. Αν ήθελαν να απαλλάξουν πραγματικά τον κόσμο από το μίασμα, θα έπρεπε να οργανώσουν δημόσια καύση των βιβλίων για να μη συνεχίσουν να δηλητηριάζουν τα αγνά μυαλά μας. Επίσης, δεν […]

Μόνο στις ασπρόμαυρες ταινίες βλέπουμε πια χαρτογιακάδες. Δημόσιους υπαλλήλους δηλαδή που, για να μη λερώνονται, πρόσθεταν γιακά και μανσέτα μιας χρήσης, από σκληρό χαρτί.

Σε μια χώρα που κάποιοι ανησύχησαν ότι θα απαγορευθεί ο Ντοστογέφσκι εξαιτίας της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία, κάποιοι (άλλοι; οι ίδιοι; δεν ξέρουμε) ακύρωσαν διά οχλοκρατικής «παρέμβασης» λογοτεχνική εκδήλωση στη Θεσσαλονίκη. Μια δράκα καθοδηγητών και λίγων αφελών νεαρών –μέλη, λέει, φοιτητικών συλλόγων– εισέβαλε σε περίπτερο της ΔΕΘ, όπου ήταν να γίνει εκδήλωση με τίτλο «Μεταβαλλόμενα […]

Υπάρχει κάτι ποιητικό –ίσως μεταφυσικό– στη συμμετρία του γεγονότος ότι ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ (ο κατά κόσμον, γεννημένος στο Σικάγο, Ρόμπερτ Φράνσις Πρέβοστ) καλείται να αντιμετωπίσει με το μήνυμα της χριστιανικής αγάπης και της ανθρώπινης αλληλεγγύης τη διχαστική ρητορική και τις μισαλλόδοξες πράξεις του συμπατριώτη του Ντόναλντ Τραμπ πάνω στην κεντρική σκηνή του ανθρώπινου δράματος. […]

Πολλά τα κρούσματα βίας τις τελευταίες μέρες, σε μια περίοδο που δεν υπάρχει ούτε κοινωνική ούτε πολιτική ένταση. Δράστες οι γνωστές μειοψηφίες της Αριστεράς, στις οποίες προστέθηκε και η οργάνωση της εθνικιστικής Δεξιάς που εξαρθρώθηκε στη Θεσσαλονίκη. Οπως ήταν αναμενόμενο, όλος ο «προοδευτικός» κόσμος ανησύχησε για την ακροδεξιά βία, ενώ, ως γνωστόν, η βία της […]

Μια δραστική ιστορία κρίνεται συνήθως από την καλή αρχή της και το καλό της φινάλε. Στο μέσον έχει την πολυτέλεια να κάνει «κοιλιά». Αλλά με μια δυνατή αρχή, αιχμαλωτίζεις τον αναγνώστη/θεατή/ακροατή· με ένα δυνατό φινάλε, δε, συγχωρούνται τυχόν «κυτταρίτιδες» στη μέση… Οχι, δεν θα μιλήσουμε για βιβλία. Θα κάνουμε ένα μικρό διάλειμμα για να ασχοληθούμε […]