Οταν ο Φράνκλιν Ντελάνο Ρούζβελτ ορκίστηκε πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στις 4 Μαρτίου 1933, η Αμερική βρισκόταν στο ναδίρ της Μεγάλης Υφεσης. Το τραπεζικό σύστημα κατέρρεε, η ανεργία άγγιζε το 25% και η απελπισία κυριαρχούσε.
Η απριλιανή δικτατορία του 1967 δεν υπήρξε μια μεμονωμένη αυταρχική παρένθεση. Αντιθέτως, εντασσόταν σε έναν ευρύτερο γεωπολιτικό χώρο που περιλάμβανε και άλλες χώρες της νότιας Ευρώπης, όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία.
Σχεδόν ανεπαίσθητα, το ελληνικό κράτος φαίνεται να αποκτά μια πολιτική για την κατοικία. Η αρχή έγινε το 2019, με τη θεσμοθέτηση επιδόματος στέγασης από την προηγούμενη κυβέρνηση. Είχε προηγηθεί, από το 2017, το πρόγραμμα στέγασης για αιτούντες άσυλο του Δήμου Αθηναίων, με χρηματοδότηση από τον ΟΗΕ και την Ε.Ε.
Εχουν συμβεί πολλές θετικές αλλαγές στην οικονομία πρόσφατα, και αυτό είναι, σε μεγάλο βαθμό, αποτέλεσμα της προσεκτικής δημοσιονομικής πολιτικής, της βελτίωσης του μηχανισμού είσπραξης φόρων και της εισροής σημαντικών πόρων από τα ευρωπαϊκά ταμεία.
Ο δήμαρχος είχε πάρει το πιο επίσημο ύφος του καταλήγοντας στο σύντομο λογύδριό του: «Για εμάς η ιστορία μας, η ιστορία του δήμου μας, είναι η πιο πολύτιμη κληρονομιά που έχουμε». Η δική μου ερώτηση ήταν κάπως πιο πεζή.
Ομάδα νέων αξιωματικών φέρεται να είχε ενημερώσει το βράδυ της 20ής Απριλίου 1967 τον τότε αρχηγό της ΕΡΕ και πρωθυπουργό Παναγιώτη Κανελλόπουλο για τις λεπτομέρειες του επερχόμενου πραξικοπήματος, όμως αυτός τους έδιωξε όταν του εξέφρασαν την πεποίθησή τους ότι η ΕΡΕ δεν επρόκειτο να κερδίσει τις εκλογές […]