ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΣΑΒΒΟΠΟΥΛΟΣ

Ο συγγραφέας και στιχουργός Τάκης Σιμώτας γράφει για τη γνωριμία του με τον Διονύση Σαββόπουλο και τους δεσμούς που τους ένωναν μέχρι τον θάνατό του.

Το ψηφιδωτό του προσωπικού του τζουκ μποξ, τα ακούσματά του και πώς έδωσε βήμα σε καλλιτέχνες των επόμενων γενεών.

Με ωτοστόπ το 1963 άρχισε ο δύσκολος, αλλά συναρπαστικός «μήνας του μέλιτος» με την πρωτεύουσα που έμελλε να διαρκέσει δεκαετίες.

Ο Ηλίας Μαγκλίνης θυμάται τη δύναμη που του έδωσε το τραγούδι «Τι έπαιξα στο Λαύριο» σε μια πολύ δύσκολη στιγμή της ζωής του.

Η πρώτη φράση υπόσχεται ταξίδι: Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια. Σε ποια θάλασσα –μαύρη, πλατιά ή μικρή;– θα οδηγούσε πάλι τον ταξιδιάρη λαό του ο ποιητής; Κι όμως όχι. Τα αεροπλάνα και τα βαπόρια αυτού του ζεϊμπέκικου –που δεν γράφτηκε για να χορεύεται, αλλά για να ακούγεται σαν προσευχή– δεν ταξιδεύουν στο φως. Ταξιδεύουν στα βάθη. Τριγυρνάνε […]

Παλιοί και μεταγενέστεροι συνοδοιπόροι του Νιόνιου από την Τρίτη το βράδυ σκαλίζουν ξανά τους δίσκους του. Με μια αχνή προσδοκία το έργο του να «ξαναδιαβαστεί» με λιγότερες αγκυλώσεις και πάθη, σαν μια εκδρομή στην Ιστορία.