Προτιμάει τη δικτατορία το 22% των Ευρωπαίων
Η δυσαρέσκεια των πολιτών αφορά τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι τα ιδεώδη του.
Η δυσαρέσκεια των πολιτών αφορά τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος και όχι τα ιδεώδη του.
Πριν από πολλά χρόνια, ο Καθολικός ιερέας και επαναστάτης Ερνέστο Καρντενάλ έγραψε ένα ποίημα για τον δικτάτορα της Νικαράγουας με τίτλο «Ο Σομόζα αποκαλύπτει τον ανδριάντα του Σομόζα στο Στάδιο Σομόζα»: «Οχι ότι πιστεύω πως ο λαός έστησε τον ανδριάντα προς τιμήν μου, γνωρίζω όσο κι εσείς ότι εγώ τον παρήγγειλα.
Ρίχνοντας φως στα υπόγεια καλλιτεχνικά ρεύματα πίσω από το κιτς της επταετίας.
Μισόν αιώνα μετά τον θάνατο του Φράνκο, η χώρα αναψηλαφεί το «συμβόλαιο της λήθης», που της επέτρεψε να προχωρήσει τότε στη δημοκρατική ομαλότητα.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου, όχι ως «μικρογραφία του Παρισιού», αλλά ως μέρος ενός αποκεντρωμένου ’68.
Ας γυρίσουμε πίσω στην γενιά του ’30. Την τελευταία γενιά που αποπειράθηκε να συγκροτήσει έναν πνευματικό διάλογο για την τύχη της Ελλάδας. Μιας Ελλάδας που είχε χάσει τη Μεγάλη Ιδέα, τον συνεκτικό ιστό της πρώτης περιόδου της σύγχρονης ύπαρξής της, και αναζητούσε τον δρόμο της και την ταυτότητά της.
Ο επίσημος απολογισμός των δικτατοριών και των εθνικών τραγωδιών πραγματοποιείται στα δικαστήρια των δημοκρατικών κρατών όταν επανέλθει στη χώρα η δημοκρατική ομαλότητα. Εκεί αποδίδονται οι ποινές στις βαρύτατες ευθύνες που φέρουν οι κατηγορούμενοι.
Η δημοσιογράφος από τις Φιλιππίνες, που έχει βραβευθεί με το Νομπέλ Ειρήνης, μιλάει για τη διολίσθηση της δημοκρατίας.
Οσο και να θέλεις να ξεχάσεις, ο νους παίζει περίεργα παιχνίδια. Σου θυμίζει τι ειπώθηκε και από ποιους τις κρίσιμες μέρες του Ιουλίου 1974, όταν τα πάντα ήταν ρευστά και ο πόλεμος ένα σοβαρό ενδεχόμενο. Σήμερα που γνωρίζουμε πώς εξελίχθηκαν τα γεγονότα, έχουμε την άνεση να ερμηνεύσουμε πολιτικές και να δούμε το υπόβαθρό τους.