ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ

Πριν πάμε στα σοβαρά θέματα θέλω να σας χαλαρώσω με ένα ανέκδοτο. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτό που θα διαβάσετε είναι η δική μου παραλλαγή. Μια φορά κι έναν καιρό περπατούσαν στο δάσος ο Σούπερμαν, η Χιονάτη και ο Πινόκιο.

Επί μιάμιση ώρα, η πρώην καγκελάριος μίλησε εκ βαθέων για τη σχέση της με την Ελλάδα, τις κορυφαίες στιγμές της κρίσης, τη σύνοδο στην οποία «έσπασε», το τηλεφώνημα που την άφησε άφωνη. Στο τέλος είπε «τα καταφέραμε».

Ο θρίαμβος των ηττημένων, που ακόμη διαρκεί, η χαμένη ευκαιρία των νικητών και η αδυναμία να μελετηθεί εκ των υστέρων ο βίαιος τρόπος διαχείρισης της ελληνικής υπόθεσης.

Η επιλογή του 62% δεν ήταν μόνο έκφραση δυσαρέσκειας. Ήταν και η πίστη ότι υπήρχε η δυνατότητα μιας ριζικής αλλαγής. Η προσδοκία αυτή δεν διαψεύστηκε αμέσως.

Έλλειψη επαγγελματισμού, διγλωσσία, απαξίωση της χώρας στα μάτια της ευρωπαϊκής και της διεθνούς κοινής γνώμης, απελπισία όσων ήθελαν να μας βοηθήσουν: Όσα είχα το θλιβερό προνόμιο να ζήσω από πρώτο χέρι.

Τα αιτήματα του αδιαπραγμάτευτου ευρωπαϊκού προσανατολισμού, της πολιτικής και οικονομικής σταθερότητας, της «κανονικότητας» έμελλε να αποδειχθούν ανθεκτικά και εκλογικά νικηφόρα.

Πώς δόθηκε η μάχη της βραχύτερης προεκλογικής περιόδου στη Μεταπολίτευση. Τι συζητούσαν –αλλά δεν έλεγαν– οι επιτελείς του «Όχι». Πώς πήγαν όλα στραβά στο «πολυφωνικό» στρατόπεδο του «Ναι».