ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Περί καταστροφολογίας ο λόγος. Από τις επικρίσεις που διατυπώνονται τον τελευταίο καιρό κατά της κυβέρνησης, θα σταθώ σε εκείνες που προέρχονται «εξ ιδίων», από τον Κώστα Καραμανλή και τον Αντώνη Σαμαρά: σύμφωνα με τον πρώτο, βρισκόμαστε στα πρόθυρα «πολιτικής και θεσμικής κρίσης πρώτου μεγέθους» […]

Τι έγινε, ρε παιδιά; Ερχονται τα τανκς; Θα κατεβάσει η κυβέρνηση τον στρατό για να φυλάει το Σύνταγμα; Θα απαγορεύσει τις διαδηλώσεις; Τι συνέβη, πατριώτες; Αλώθηκε ο τόπος ο ιερός; Κατέλαβαν οι μπάχαλοι τον Αγνωστο Στρατιώτη; Κατασκήνωσε η αναρχία στο κέντρο της πρωτεύουσας; Ούτε το ένα ούτε το άλλο.

«Θα ήμουν τρελή αν ήθελα να αναλάβω την προεδρία». Η φράση, που ανήκει στην Κριστίν Λαγκάρντ, αναδεικνύει με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο την πολιτική κρίση που ταλαιπωρεί τη Γαλλία. Κάτι αδιανόητο για την 5η Γαλλική Δημοκρατία όπου ο πρόεδρος της Δημοκρατίας λειτουργεί λίγο ώς πολύ ως ο ανώτατος άρχων.

Δεν χρειαζόταν να έρθει μέχρι την Αθήνα για να μας το πει η Ευρωπαία Εισαγγελέας. Υποτίθεται πως εδώ και καιρό αποτελεί κοινό τόπο για όλες τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας ότι το άρθρο 86 του Συντάγματος είναι κατάλοιπο άλλης εποχής και πρέπει να αλλάξει.

Είναι ενδιαφέρουσα η αναλογία μεταξύ της τραγωδίας των Τεμπών το 2023 και του τραγικού δυστυχήματος που έγινε στα Τέμπη το 2003. Τότε, όπως θυμήθηκε την Πέμπτη (2.10.2025) ο δικός μας Σάκης Μουμτζής, συγκρούσθηκε ένα πούλμαν με μια νταλίκα και χάθηκαν 21 νέα παιδιά.

Σε έναν κόσμο όπου κλονίζονται συμφωνίες, συμμαχίες και αξίες, πώς μπορούν οι Ευρωπαίοι να ενισχύσουν την άμυνά τους και να θωρακίσουν τη Δημοκρατία;