ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ τροφοδοτεί τον κυνισμό απέναντι στο πολιτικό σύστημα. Η παλιά Ελλάδα –όπου ο πολιτευτής κινείται σαν μεσάζων με τα λεφτά της Ευρώπης– αποδεικνύεται πολύ ανθεκτική για να πεθάνει. Τι πρέπει να γίνει;

Το μέλλον της Ευρωπαϊκής Ενωσης και των χωρών-μελών της εξαρτάται από το ενδιαφέρον των νέων για την πολιτική, και δη για τη δημοκρατία. Ομως, η ολοένα μεγαλύτερη αποχή σε εκλογές (η οποία στις ευρωεκλογές έφθασε στο πρωτοφανές για την Ελλάδα 58,8%) δείχνει πως, όπως και αλλού, υπάρχει σοβαρό πρόβλημα.

Θυμίζουμε –η καταιγιστική αγριότητα της επικαιρότητας το επιβάλλει– ότι η άρση του επικοινωνιακού απορρήτου συνιστά εξαιρετικό μέτρο, του οποίου η ενεργοποίηση αποτελεί ιδιαιτέρως επεμβατικό περιορισμό στο απολύτως απαραβίαστο δικαίωμα που κατοχυρώνεται στο άρθρο 19 του εθνικού Συντάγματος και σε πληθώρα υπερεθνικών ρυθμίσεων.

Είναι πρωτοφανές, σχεδόν τρομακτικό, το κενό στην πολιτική ζωή του τόπου. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης συμμετέχουν σε διαγωνισμό ανευθυνότητας και κανένα δεν μπορεί να πείσει ότι είναι έτοιμο να κυβερνήσει, ούτε καν να συγκυβερνήσει.

Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική. Αν δεχθούμε πως τα μνημόνια αποτέλεσαν μια ιστορική τομή, υπό την έννοια ότι διέκοψαν μια αδιατάρακτη πορεία από το 1974, οι συνέπειες αυτής της ιστορικής τομής δεν έχουν αρθεί ακόμη. Επιβιώνουν και εμφανίζονται ευκαιρίας δοθείσης.

Σε ένα βιβλίο που συζητήθηκε όσο λίγα, το «Πώς πεθαίνουν οι δημοκρατίες», δύο καθηγητές του Χάρβαρντ υποστηρίζουν ότι οι σύγχρονες δημοκρατίες δεν καταλύονται πια με τανκς στους δρόμους, αλλά εκφυλίζονται εκ των έσω – με τη σταδιακή διάβρωση των θεσμών, την υπονόμευση των κανόνων και τη διάβρωση των φραγμών στην εξουσία […]