ΓΕΥΜΑ ΜΕ ΤΗΝ Κ

Αρχισε να σκαλίζει την πέτρα στα δώδεκα. Προτού περάσει στη Σχολή Καλών Τεχνών έβοσκε πρόβατα. Σαράντα χρόνια μετά, έχει μετατρέψει το χωριό του σε υπαίθρια γλυπτοθήκη. Ανησυχεί για την απουσία της τέχνης από τη ζωή μας.

Το τραύμα του χαμένου πατέρα. Το πείσμα για το τραγούδι. Η ριψοκίνδυνη βραδιά στη Χάγη το 1976. Ο Ακύλας, οι κελεμπίες και οι ποιητές.

Τι μας μαθαίνει για την ανθρώπινη κατάσταση η εξερεύνηση ενός ισχυρού και εύπλαστου οργάνου, όπως ο εγκέφαλος; Σε αυτό το ερώτημα αφιέρωσε τη ζωή του ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Πατρών, ιδρυτικό μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Νευροεπιστήμης.

Εκπροσώπησε τους Μπεκτασήδες - Αλεβίτες στη συζήτηση για την αναγνώρισή τους στη Βουλή και εξηγεί πώς είναι να ζεις ως μέλος μιας μειονότητας μέσα στη μειονότητα στη Θράκη.

Επιχείρησε να διαβάσει το διαγενεακό τραύμα της οικογενείας της, που έχει σημαδευτεί από αυτοχειρίες, με τα εργαλεία του αρχαίου δράματος. Αποτέλεσμα; Το «Αντιμετωπίζοντας τις Ερινύες».

Οχι, δεν είναι επικίνδυνο να είσαι ποδηλάτης στην Αθήνα. Οχι, η πόλη δεν έχει μόνο δύσκολες ανηφόρες. Τι πρέπει να κάνουμε για να ενθαρρύνουμε τη χρήση του πιο οικολογικού μέσου μεταφοράς.

Η διοίκηση ενός κινηματογραφικού φεστιβάλ αποδείχθηκε πιο σύνθετη απ’ ό,τι μπορούσε να προβλέψει πριν από δέκα χρόνια.

Η αρχή έγινε από τη Φουρνά Ευρυτανίας. Εκεί, με κίνητρο να ζωντανέψει το σχολείο, ζωντάνεψε και το χωριό. Είναι αποφασισμένη να επεκτείνει το πείραμα και σε άλλες απειλούμενες κοινότητες.

Από τα 12 παίζει λύρα σε γάμους και γιορτές. Δεν λέει ποτέ τις ίδιες μαντινάδες. Δεν επιτρέπει μπαλοθιές όπου τραγουδάει. Και εξασκεί και την τέχνη του σασμού.